متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 673

او در هراس است . در پسِ او درفش دراز گورپيكرى كه پيرامونش را سپاهى رزمساز گرفته‌اند ، از آن زنگهء شاوران مىباشد كه دليرى از آن پهلوانان است . در پشت او درفش ماه پيكرى است كه از آن بيژن - پسر گيو - است كه تنش به سپيدى لآل و گيسوانش چون مشك سياه است . او كه به گاهِ جنگ ، خون بر آسمان مىافشاند . درفش ديگرى كه ببر پيكر است و كمر شير نيز از آن مىشكند ، از آن شيدوش پهلوان است كه كوهى را نيز از جا بر مىكَند . درفش ديگرى كه گرازپيكر است ، از آن گرازه ، آن پهلوان دلير است كه رزم شير را نيز بازى شمارد . درفشى كه گاوميش‌پيكر است و سپاهى در پس آن و نيزه‌دارانى در پيش آنند ، از آن فرهاد - آن برگزيدهء بزرگان - است كه از بزرگى ، گويى سرش به آسمان مىسايد . درفشى كه گرگ پيكر است ، نشانهء گيو - آن سپهدار سترگ - است . درفشى كه شيرپيكر زرّين است ، از آن گودرز كشواد است . درفش پلنگ پيكر درازى كه مىبينى ، از آن ريونيز « 1 » با كام و ناز است . درفشى كه آهو پيكر است ، از آن گودرز نستوه سپهدار است . درفشى كه ميش‌پيكر است ، از آن بهرام - پسر گودرز كشوادگان - است . همه ايشان كه مىبينى پهلوان و سوار و شيرْمردند و اگر بخواهم يكايك نام ايشان را بگويم ، كار ، دراز گردد . بارى ، چون تخوار ، نام و نشان آن پهلوانان را به فرود - آن شاه خسروان - بگفت فرود به آن مهان و كهان بنگريست و دلش شادمان گشت و رخسارش شكفت . پس به تخوار گفت : بدان كه به آسانى ، كينهء پدر را بازخواهيم . با كينه به جنگ شتابم و هيچ سوارى را در چين و ماچين نگذارم . تا اين كه آن [ افراسياب ] اژدها را بدست آورم و او را از تخت به زير كشم . در همان هنگام ناگهان ايرانيان ، جاى فرود و تخوار را بر فراز آن كوه بديدند . پس