متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 644

شتاب به نزديك آن باروى بلند رَوَد . به گيو گفت : اين نامهء پندمند را به سوى ديوار آن دژ بلند ببر و چون بدانجا رسيدى ، نيزه را بگذار و نام يزدان بر زبان آور و بازگرد و در آنجا نمان . گيو با آن نيزه در دست برفت و همه بر او آفرين كردند . چون به فرّ كى خسرو خسرونژاد ، نامه را به كنار ديوار دژ نهاد ، يزدان نيكىدهش را ياد بكرد و همچون باد بازگشت . ناگهان آن نامهء نامور ناپديد گشت و خروشى برخاست و خاك دژ دميده گشت . هماندم به فرمان يزدان پاك ، چنان خروشى از آن باروى دژ برآمد كه گويى تندر و باد بهارى بود و آن خروش از دشت و كوهسار برخاست . گيتى چون روى زنگى ، سياه گشت و ديگر خورشيد و ماه و پروين پيدا نبود . گويى ابر تيره‌اى برآمد و آسمان چون جاى پاى شير ، سياه گشت . در همان هنگام ، كى خسرو اسپ سياهش را از جا برانگيخت و به پهلوان سپاه گفت : همچون ابر بهارى ، بارانى از تير بر دژ بباريد . پس باران مرگبارى از تير بر ايشان بباريد . بسيارى از آن ديوان و اهريمنان بدان پيكانها بر خاك افتاده و نابود گشتند . آنگاه ناگهان روشنى بر دميد و آن تيرگى يك سره ناپديد شد . بادى برآمد و همه جا خندان گشت و گيتى همچون ماه تابنده شد . آن ديوان همگى سر به فرمان كى خسرو آوردند و در دژ پديدار گشت . پس كى خسرو - آن شاه آزادگان و پهلوان لشگرپناه - با گودرز كشوادگان پير به درون دژ رفت . ناگاه در آن دژ فراخ ، شهرى پر از باغ و ميدان و كاخ بديد . در آنجايى كه آن روشنى دميده گشت ، سر آن باروى بلند ناپديد شد . پس خسرو بفرمود تا بجاى آن گنبدى بسازند كه سرش به ابر سياه برآيد و درازا و پهنايش به اندازهء دَه كمند باشد و پيرامونش تاكهاى بلند « 1 » برآورند و آذرگشسپ را در آنجا بنهاد « 2 » و موبدان و ستاره‌شناسان و خردمندان در