متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 641

چاره‌اى مىسازم تا هيچيك از آن دو كينه‌اى از من به دل نگيرند . اينك بايسته است كه اين دو فرزند ما با دو گروه تا به اردويل « 1 » بروند - كه دژ بهمن « 2 » - در آنجاست و همه ساله اهريمن بدانجا مىتازد و يزدان پرستان از آن اهريمن در رنج‌اند و هيچ موبدى در آن مرز ياراى ماندن ندارد . پس اگر يكى از آن دو آن دژ را با شمشيرش بگيرد ، ما نيز گنج و شاهى را ازو دريغ نداريم . چون گودرز و توس اين سخنانى را كه كاووس شاه بيدار بگفت ، بشنيدند ، هر دو بدان كار همداستان گشتند و هيچ‌كس سخنى نيكوتر نگفت و از پيش شاه سپهدار برخاستند . رفتن توس و فريبرز به دژ بهمن و باز آمدن ، كام نايافته چون خورشيد از بخش « 3 » شير سر برآورد و شب به زير آمد ، فريبرز به همراه توس نوذر به شتاب به پيش كاووس - شاه گيتى - آمد . آنگاه توس به كاووس شاه گفت : اكنون من پيل و كوس را با سپاهيان ببرم و درفش كاويانى را در دست گيرم و لآل درخشان دشمن را بنفش سازم و به فرّ فريبرز و با زور كيانى ، كمر كيانى بر ميان