متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 630

او چون شيرى كه از آب و از رود جيحون نترسد ، خود را [ با اسپ ] به آب زدند . و بدين سان هر سه با تندرستى از رود گذشتند « 1 » . [ چون به آن سوى جيحون رسيدند ] خسرو سر و تن خود بشست و در آن نِيستان ، پروردگار گيهان آفرين را نيايش و ستايش گرفت . از سوى ديگر ، چون هر سهء ايشان از رود گذشتند ، آن نگاهبان كشتى ، سرآسيمه شد و به يارانش گفت : اين كارى شگفت است كه هرگز چون آن نديده‌ام . اگر در بهار ، سه تن ، سوار بر سه اسپ با جوشن و برگستوان بتوانند از چنين درياى « 2 » ژرفى بگذرند ، هر كه خردمند باشد ، ايشان را از مردمان نداند « 3 » . پس آن نگاهبان از گفتار بيهودهء خويش كه به آن سه تن گفته بود ، پشيمان شد و كار خويش را تباه شده ديد . پس با هرچه كه داشت ، كشتى را بيآراست و بادبان برافراشت و به پوزش خواهى به سوى شاه روان شد . چون به لب رود رسيد ، همهء آن پيشكشها را با كمان و كمند و كلاه به پيش شاه آورد . گيو كه چنين ديد ، به دو گفت : اى سگ كم خِرَد ، مگر نگفتى كه اين آب ، مردم را مىبرد ؟ چنين شهريار مايه‌ور و نژاده‌اى از تو كشتى خواست ، ليك تو ندادى . پس اكنون اين پيشكشت نيز مباد . بدان كه چون روز كين فرا رسد ، روزگارت به باد شود . و بدين سان آن رودبان چنان به خوارى از او برگشت كه گويى با جان خود پدرود مىكرد . رودبان كه چنين ديد ، ديگر به خوارى بازگشت . چون به نزديك باژگاه رسيد ، هماندم سپاهى از توران بيآمد . چون افراسياب به نزديكى رود آمد ،