متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 584

گيتى زنده‌ام ، دل خويش را به درد سياوش بيآكنده‌ام . بر آن بيابان خشكى كه آن گُروى ناكار ديده ، خون سياوش را بر زمين ريخت ، چشم و روى خود را خواهم ماليد ، باشد كه درد سياوش از دلم كم شود . و در اين راه مگر كه همچون سياوش ، دو دستم را با خم كمند ببندند و پالهنگ بر گردن ، چون گوسپندى به خوارى بر خاك افكنند و گرنه با اين گرز و شمشير تيزم رستاخيزى در گيتى به پا سازم . از اين پس ديگر چشمانم تنها گَرد رزم را بينند و جام بزم بر من گناه باشد . هر كه از مرزبانان يا پهلوانان در آنجا بودند ، چون آنگونه گفتار رستم را شنيدند ، همگى چنان خروشيدند كه گويى ميدان به جوش آمد . از ايران ، چنان بانگى برخاست كه گويى زمين ، كنام شير گشته بود . بر پشت پيلان ، مهره در جام زدند « 1 » و سپاهيان ، تيغ كين از نيام بركشيدند . از هر سو خروش گاودَم و ناى رويين و نفير برآمد . گيتى پر از كين افراسياب شد . گويى آب دريا به جوش آمد . بر روى زمين جاى راه سپردن نبود و آسمان نيز در پس نيزه‌ها مانْد . همهء پهلوانان ايران كمر به جنگ بستدند و درفش كاويانى را در پيش نهادند « 2 » . پس رستم زابلى ، سد هزار « 3 » تن از پهلوانان شمشيرزن كابلى و ايرانى و نيز از بيشهء نارون « 4 » برگزيد .