متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 563

به دو فرموده بود ، برد و آن را در آنجا سرنگون ساخت . هماندم ناگهان در آنجا كه آن تشت سرنگون گشت ، از آن خون ، گياهى برآمد . اكنون من از آن گياه ، تو را نشانى دهم . اين همان گياهى است كه آن را خون سياوشان مىخوانى . چون از آن سروبن ، سر همچون آفتابش جدا گشت ، آن شاه ديگر به خواب رفت ، خوابى كه هرگز از آن بيدار نگشت . ناگاه در آن هنگام بادى با گَردى سياه برخاست و روى آسمان را سياه كرد و هيچ كس ، ديگرى را نتوانست ببيند . پس همه بر گروى ، از براى آن كار ، نفرين كردند . چون تخت شاهى از شاه تهى گشت ، ديگر نه خورشيد بادا و نه سرو سهى . « 1 » چپ و راست هر سو بتابم همى * سروپاى گيتى نيابم همى يكى بد كند ، نيك پيش آيدش * جهان ، بنده و بخت ، خويش آيدش يكى جز به نيكى جهان نسپرد * همى از نژندى فرو پژمرد مدار ايچ تيمار با جان به هم * به گيتى مده جان و دل را به غم كه ناپايدار است و ناسازگار * چنين بود تا بود ، اين روزگار يكى دان ازو هر چه زايد همى * كه جاويد با او نپايد همى [ چون سياوش كشته شد ] خروشى از كاخ او برآمد و گيتى از گرسيوز به جوش آمد . « 2 » همهء بندگان ، موى را باز كردند . فرنگيس آن گيسوان چون كمند دراز