متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 522

بَيوگانى فرنگيس با سياوش « 1 » چون آسمان ، خورشيد را چونان سپرى زرين برآورد ، پيران سپهدار ميان را ببست و بر اسپى تيز رو برنشست و روى به كاخ سياوش نهاد . چون بدانجا رسيد ، بر فرّ او بسيار آفرين بكرد و گفت : امروز كار ميهمانى دختر شاه را بساز و اگر فرمان دهى من ، خود ، چنان كه سزاوار اوست ، اين كار به انجام رسانم . سياوش در برابر پيران شرمگين گشت ، زيرا كه داماد او بود . پس به دو گفت : برو و هر چه خواهى بساز . تو خود دانى كه مرا با تو رازى نيست . چون پيران سخن او را بشنيد ، به سوى خانه رفت و به گرمى ، دل و جان خود را در آن كار بست . آنگاه كليد جايى را كه جامه‌هاى نابُريد در آن بود به گلشهر - كه كدبانوى پيران و زنى ستوده و روشن روان بود - بسپرد . پس آنچه از گنجها ، نامدار بود ، برگزيدند : هزار زربفت چينى ، تبوكهاى « 2 » زبرجد و جامهاى پيروزه پر از مشك نافه و داربوى خام ، دو افسر پر از گوهر شاهوار ، دو دستبند ، يك گردنبند زرّين نگار ، شست بارِ شتر از گستردنىها ، سه دست جامهء زربفت كه بر آنها چندين گونه گوهر بافته بودند ، سى بارِ شتر ، تبوك سيمين و زرّين و ده جامهء پارسى ، « 3 » يك تخت و چهار پايهء زرّين ، سه سرپايى زرّين زبرجدنگار ، دويست كنيز با جام زرّين در دست چنان كه گويى ديگر در ايوان جايى نبود ، سيسد ريدك زرّين كلاه ، سد نيكخواه « 4 » از خويشان نزديك ، ده تبوك مشك ،