متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 483

رستم پيل تن نيز با او رفت و زال بماند . « 1 » سپاهى نيز از زابل و كابل و هندوان با او برفتند . مهتران نامور را از هر جا بخواند و با خود برد تا به شهر هرات رسيد . در هرات نيز پيادگان فراوانى گرفت و ايشان را به زنگهء شاوران سپرد . از آنجا به سوى طالقان « 2 » و مرورود آمد . گويى آسمان او را درود مىداد . از آنجا نيز به نزديك بلخ آمد و در راه هيچ كسى را نيآزرد . از سوى ديگر گرسيوز و بارمان چون باد دمان ، سپاه آورده بودند . سپهرم « 3 » در پسِ سپاه و بارمان در پيش بود كه ناگهان به ايشان از آمدن سياوش آگهى رسيد كه : سپاهى با شاهى جوان از ايران به همراه رستم پيل تن بيآمد . پس ايشان فرستاده‌اى به شتاب همچون كشتى بر آب به سوى افراسياب روانه داشتند و او را گفتند كه : سپاهى گِران از ايران بيآمد كه سياوش ، سپهبد آن است و سران سپاه نيز با اويند و رستم پيل تن نيز با ايشان است كه در يك دست ، دشنه و در دست ديگر نساجامه دارد . اينك اگر شهريار فرمان مىدهد ، سپاه را به سوى جنگ با ايشان برانم . تو نيز درنگ مدار و سپاه بياراى ، زيرا كه از باد است كه كشتى نيز از جاى بجنبد . پس فرستاده ، چون آتش به سوى افراسياب تاخت . ليك از سوى ديگر ، سياوش در آن جايگاه نيز نماند و سپاه را چون باد به سوى بلخ راند . چون سپاه ايران به بلخ نزديك گشت ، ديگر نمىبايست درنگ مىداشتند . گرسيوز جنگ جو چاره‌اى جز جنگ نديد . چون سپاه ايران نزديك شد ، در كنار دروازهء بلخ جنگ در گرفت . در سه روز سه جنگ سخت كرده شد . به روز چهارم سياوخش گيتى فروز پيادگان سپاه را به هر