متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 481

گيرى ، مرا شتاب رَسَد . گيتى در پناه تير و شمشير تو است و ماه و آسمان را در زير دارى . تهمتن به او گفت : من بنده‌ام و هر چه گويى آن كنم . سياوش ، پناهِ روان من و سرِ تاج او آسمان من است . كاووس چون اين سخنان را از رستم بشنيد ، او را آفرين كرد و گفت : خِرَد با جان پاكت جفت بادا . لشگر كشيدن سياوش خروش نفير و كوس برخاست و توس ، آن سپهبد سرفراز بيآمد و سپاهيان بر درگاه شاه ، انجمن گشتند . شاه در گنجها بگشود و ايشان را دينار و شمشير و گرز و كلاه و كمر و زره و سپر و كلاهخود و سرنيزه ببخشيد . آنگاه كليد گنجى را كه پر از جامه‌هاى نابريدهء شاهوار بود به پيش سياوش فرستاد و گفت : تو بر اين سرا و خواسته‌ها ، كدخدايى . پس هر چه خواهى بساز . آنگاه كاووس ، دوازده هزار سوار دلير جنگى از ميان آن نامداران برگزيد كه همه از تيره‌هاى پهلو « 1 » و پارسى و كوچ و بلوچ « 2 » و گيل هاى « 3 » جنگى و از دشت سروچ « 4 » بودند . و دوازده هزار پيادهء سپرور