متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 473

پس شاه همهء موبدان را از شهر بخواند و با ايشان بسيار از سودابه سخن راند . يكى از موبدان به شاه گفت : دردت نهان نماند . اگر خواهى كه اين گفتگو را پيدا كنى ، بايد كه سنگ را بر سبو زنى . بدان كه هر چند فرزند نزد آدمى ارجمند است ، ليك دل شاه از اين انديشه ، گزند يابد . از سوى ديگر نيز از اين دختر شاه هاماوران اين گونه پر انديشه گشته‌اى . اينك كه سخن اين هر دو بدين گونه بود ، بايد كه يكى از ايشان بر آتش بگذرد . چرا كه فرمان آسمان چنين است كه بر بىگناهان ، گزند نيآيد . « 1 » پس تا شاه ، سودابه و سياوش را پيش خواند و گفت : از اين دو ، دل و روان ِ روشن من بى بيم نگردد مگر آنكه آتش تيز ، گناهكار را پيدا و رسوا كند . سودابه گفت : گفتار من راست بود . گناه من تنها آن بود كه دو كودك ِ افكنده‌ام را به شاه نمودم . پس اين سياوش است كه بايد اين كار به انجام رساند زيرا اين بد را او بكرد و اين تباهى را او بجست . پس شاه به سياوخش رو كرد و گفت : اكنون چه گويى اندر اين كار ؟ سياوش به شاه گفت : با شنيدن اين سخنان ، دوزخ براى من آسان گشته است . بدان كه از