متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 469

كداميك از اين دو گناهكار است و سزاوار پادافرهء « 1 » بد است . آنگاه چون آشكار شود ، دل بِدان گواهى دهد . پس كاووس براى يافتن آن به چاره‌جويى پرداخت . نخست دست و بر و روى و سراپاى او را ببوييد . از سودابه بوى مِى و مشكناب و گلاب يافت . ليك از سياوش چنان بويى نيافت . پس هيچ نشانه‌اى از بسودن « 2 » سودابه در سياوش نبود . كاووس اندوهگين گشت و سودابه را خوار كرد و دل خويش را از او پر آزار ساخت . در دل گفت : او را بايد با شمشير تيز ، ريز ريز كرد . ولى به هاماوران انديشيد ، كه اگر چنين مىكرد ، از آنجا آشوب جنگ بر مىخاست . نيز به ياد آورد آنگاه كه در هاماوران در بند بود و هيچ خويش و پيوندى در كنارش نبود ، اين سودابه بود كه روز و شب پرستار او شد و سر از آن رنج نپيچيد و لب نگشود . و ديگر آنكه كاووس ، يك دل پر از مِهر او داشت . پس مىبايست از هر بدىِ او مىگذشت . و نيز اين كه كاووس كودكانى از سودابه داشت . پس اندوه كودكان را نمىتوانست آسان بشمارد . از سوى ديگر سياوش در آن كار ، بىگناه بود و شاه ، خردمندىِ او را مىدانست . پس كاووس به سياوش گفت : از اين اندوه هيچ ميانديش و هوشيار و خردمند باش و با كسى از اين كار ياد مكن و سخن مگوى . زيرا كه نبايد اين سخن ، بزرگ گردد . « 3 »