متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 448

رودابه از آن ايوان تا به كيوان رسيد و هر كه آن را بشنيد ، به زارى بگريست . آنگاه با سوگ و درد و دلى پر درد و رخسارى زرد به درون پرده رفت . چون رستم چنان ديد ، به زارى ، خون بگريست . گويى مگر رستاخيز آمده بود كه بدانسان دلها از شادى مىگريختند . رستم بار ديگر گاسونهء سهراب شير را به پيش آن بزرگان دلير آورد و ميخ از آن بركَند و درش بگشود و نساجامه « 1 » از او جدا كرد و تنش را به آن نامداران نمود . گويى كه دود از آسمان برخاست . هر كه بدانجا بود ، از پير و جوان و زن و مرد ، يك سره نالان گشتند . رخسارشان كبود و جامه‌هايشان چاك چاك و دلهايشان پر درد و سرهايشان پر خاك بود . همهء آن كاخ گويى يك سره گاسونه‌اى بود ، كه آن شير نر در آن بيآسوده بود . گويى سام بود كه با آن يال و دوش ، از جنگ ، اندوهگين گشته ، بيآمده و بخفته بود . پس بار ديگر او را با ديباى زرد بپوشانيد و سر گاسونهء تنگ را سخت كرد . رستم با خود گفت : اگر دخمهء زرّينى بسازم و آن را مشك آگين نيز كنم ، چون من درگذرم ، او برجاى نماند . اينك مرا چاره‌اى جز اين نيست . پس رستم دخمه‌اى چون سُم ستوران ، استوار بساخت و گاسونه‌اش را از داربوى خام بتراشيد . ستام زرّين بر آن ببست . « 2 » گيتى به زارى از ديدن اين كار ، كور گشت . و در همه جا داستان كشته شدن فرزند به دست آن پهلوان بپيچيد و هر كه آن را بشنيد اندوهخوار گشت و سراسر گيتى پر از تيمار شد . بارى چند روزى بر رستم بگذشت و هيچ شادمانى به دلش راه نيافت . ليك