متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 401

آورند و گيتى را بر دشمنانت به تنگ بيآورند . پس آن نامه را با جامه‌اى شاهوار و آن اسپ و استران با بارهايشان به سوى سهراب ببردند . چون سهراب از آمدن ايشان آگه شد ، ايشان را پذيره شد و با نيا ، همچون باد به پيش هومان رفت . و چون آن همه سپاهيان را بديد ، دلشاد گشت . هومان نيز كه او را با آن بر ويال بديد ، بسيار شگفت‌زده گشت . پس آن نامه شهريار را با آن پيشكشها و جنگ افزارها به دو داد و آنگاه هر دو پهلوان ، پيام افراسياب را بگفتند . چون سهراب ، نامهء افراسياب بخواند ، به شتاب به سوى جنگ روى آورد . آواى كوس برخاست و گيتى پر از سپاهيان و هاى و هوى گشت . ديگر كسى را تاب جنگ با او نبود . شير و نهنگ را نيز به چيزى نمىانگاشت . و بدين سان سهراب ، سپاه را به سوى مرز ايران راند و در راه ، هر چه آبادى بود ، بسوخت و چيزى نگذارد . رسيدن سهراب به دژ سپيد دژى بود كه آن را سپيد مىخواندند « 1 » و ايرانيان بسيار بدان اميد داشتند و نگهبان آن ، هجير « 2 » رزمديدهء دلير و توانا بود . در آن زمان گژدهم « 3 » اگر چه پير بود ، ليك با همان پيرى ، گراينده و پهلوان بود . « 4 » گژدهم را دخترى پهلوان و سوار و رخ پيچ و