متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 394

آمدن تهمينه دختر شاه سمنگان به نزد رستم « 1 » چون پاسى از شب تيره بگذشت و ستارهء شباهنگ « 2 » بر آسمان پديدار گشت . سخن گفتنى نهفته ، به راز ، به گوش رسيد و در خوابگاهِ رستم را به نرمى باز كردند . پس بنده‌اى با شماله‌اى از شاهبوى « 3 » بر دست خرامان به بالين رستم ِ مست آمد . و در پس او ماهرويى بيآمد ، پر رنگ و بوى ، همچون خورشيد تابان با ابروانى كمان و دو گيسوى كمند و بالايى همچون سرو و رخسارى به رنگ عقيق يمانى و دهانى به تنگىِ دل دلدادگان ، با روانى پر خِرَد و تنى پاك ، چونان كه گويى از خاكيان نبود . رستم پهلوان شيردل به او خيره ماند و بر او آفرينهاى يزدان بخواند و از او پرسيد كه : نام تو چيست و در اين شب تيره ، جوياى چه هستى ؟ گفت : من تهمينه‌ام ، دختر شاه سمنگان ، از نژاد شيران و پلنگان . ليك دلم از اندوه گويى به دو نيم گشته است ازيرا كه مرا در گيتى جفتى از شاهان نيست . و اين چنين به مانند من در گيتى بسيار اندك است . هيچ كسى مرا بيرون از پرده نديده است و نه آواز مرا كسى بشنيده است . ولى داستانهاى بسيارى از تو ، افسانه مانند ، از هر كسى بشنيده‌ام كه از ديو و شير و پلنگ و نهنگ نيز نترسى و اين چنين تيز چنگ هستى . شب تيره تنها به توران مىروى و به تنهايى گورخرى بريان مىكنى و آسمان را به شمشيرت گريان مىسازى . دل شير و