متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 370

دشنه بزنيد و سر از تنشان جدا سازيد . باشد كه آن رستم سگزىِ « 1 » شيردل را كه گردون از تيغش شرمسار گشته است ، با دليريتان به بند آوريد . و بدانيد هر كه در اين دشت نبرد ، رستم را از آن رخشِ پلنگ به زير آورد ، او را دختر خويش و شاهى و سايبان شاهى دهم و نام اسپهبدى بر او نهم و شهر ايران را به دو سپارم و او را به آسمان برآورم . چون تركان آن گفتار او بشنيدند ، همگى رو سوى رزم كردند . ليك همهء دليران ايران با گرزهاى گران در دست ، چندان از سپاه توران بكشتند ، كه ديگر كوه و دشت و دريا گم شد . و بدين سان دو گروه از سپاه توران كشته شد و از خونشان زمين چون گِل گشت . بخت تركان سر در نشيب آورْد و آن سود جستن ايشان بر ايشان زيان ببار آورد . پس افراسياب از برابر رستم گريزان شد و به شتاب با دلى خسته و پس از كشته شدن دو گروه از سپاهيانش ، با سپاه غوريان از غورى « 2 » به توران بازگشت . « 3 » او از گيتى ، نوش جسته بود ، ليك سرانجام ، زهر يافت .