متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 358

همراهانش را در بند آورند . پس سر يك هفته سپاهى از بربرستان بيآمد . شاه هاماوران كه چنين ديد دلشاد گشت . شبى بانگ نفير برخاست و ناگهان كاووس را به همراه گيو و گودرز و توس و گرگين و زنگهء شاوران و همهء آن پهلوانان نامدار گرفتند و در بند سخت ببستند . همهء آن فرّ و شكوه نگونسار گشت . چه گويد درين مردم ژرف بين * چه دانى تو اى كاردان اندرين چو پيوستهء خون نباشد كسى * نبايد برو بودن ايمن بسى بود نيز پيوستهء خون كه مهر * ببرّد ز تو تا بگرددش چهر چو مهر كسى را بخواهى بسود * ببايد به سود و زيان آزمود بود گر به جاه از تو كمتر بود * هم از رشك مهر تو لاغر بود چنين است گيهان ناپاك راى * به هر باد خيره بجنبد ز جاى در هاماوران كوهى بود كه از ژرفاى آب ، برآمده و سر به ابر ساييده و بر فراز آن دژى بود كه گويى آسمان را در كنار خود داشت . پس شاه هاماوران ، كاووس را با گيو و گودرز و توس و همهء آن بزرگان ديگر كه در بند آورده بود ، در آن دژ افكند و هزار تن از پهلوانان و نامداران دشنه‌گذار را به نگاهبانى آن دژ گماشت . « 1 » آنگاه همهء سراپردهء كاووس را به تاراج داد و توانگران را بِدان ، خواسته و تاج بخشيد . پس از آن ، دو گروه از زنان با يك كجاوه كه در زير كجاوه پوش پنهان گشته بود ، برفتند تا سودابه را باز آورند و ديگر آن سراپردهء شاهى به زير پا آيد . چون سودابه آن زنان پوشيده روى