متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 326

خوان چهارم كشتن رستم ، زنى جادو را چون رستم ، پروردگار را آفرين بسيار گفت ، رخش را بيآورد و زين بر نهاد و بر آن بنشست و راه سراى جادوان را در پيش گرفت . پس آن راه دراز را برفت تا گاهِ فرو شدن آفتاب « 1 » . ناگهان جايى ديد پر از درخت و گياه و آب روان و چشمه‌اى چون چشم تذرو و جامى نبيذ چون خون كبوتر و ميش بريان و نان و نمكدان و ريچار « 2 » در آنجا نهاده . پس رستم از اسپ فرود آمد و زين از آن بر گرفت و با شگفتى به آن ميش بريان و نان بنگريست . آنجا جايگاه خوردن جادوان بود كه چون رستم بدانجا رسيد ، از شنيدن آواز او ، آن ديو ناپديد گشت . رستم در كنار آن چشمه بر آن نيزار بنشست و جامى از ياكند را پر از مِى كرد . در كنار آن مِى ، تنبور « 3 » نغزى نيز نهاده شده و آن بيابان ، چون خانهء سور گشته بود . تهمتن آن تنبور را در بر گرفت و آن را نواخت و سرودى خواندن گرفت كه : رستم ، آوارهء بَدنِشان است كه بهره‌اش از روز شادى كم است . همه جا آوردگاه او و كوه و بيابان ، بستان اوست . همواره در جنگ با ديو و اژدهاى نرّ است و او را از ديو و بيابان ، رهايى نباشد . روزگار ، مِى و جام و گل و مرغزار را بهرهء من نكرده است . هميشه يا به جنگ ِ نهنگم يا پلنگ . ناگهان اين سرود رستم و نواى سازش به گوش زنى جادو رسيد . زن جادو اگر چه زيبا روى نبود ، رُخ را بسان بهار بيآراست و پر از رنگ و بوى به نزد رستم رفت و از او بپرسيد و نزديكش