متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 319

اژدهاست و ايرانيان در رنج و سختىِ بسيارند . اكنون تو بايد كه زين بر رخش بنهى و اين كينه را بستانى . همانا كه ترا از بهرِ اين روزگار ، پرورانيده‌ام . مرا سال زندگانى از دويست افزون شده است و از اين پس ، اين كارها زيبندهء تو باشد . تو با اين كار ، شاه را از گزند رهايى خواهى داد و نام بلند خواهى يافت . پس شايسته نباشد كه در اين كار اهريمنى ، درنگ كنى و آسايش آرى . اينك ببر بيان « 1 » بپوش و سر از كار و انديشه پرداخته كن . براستى هر كه چشمش ، سر نيزهء تو را ديد ، آرامش از روانش برفت . اگر به جنگ دريا نيز روى ، خون شود . از آواز تو كوه ، هامون گردد . پس نبايد كه هرگز ارژنگ و ديو سپيد اميد آن داشته باشند كه از تو رهايى يابند . گردن شاه مازندران را به گرز گران بشكن . رستم در پاسخ پدر گفت : از اينجا تا بدان سرزمين راهى دراز باشد من چگونه بدانجا شوم ؟ زال گفت : از سرزمين ما تا بدانجا دو راه است كه هر دو پر از سختى و دشوارى باشند . يكى راهى دير باز « 2 » است كه كاووس برفت . و راه ديگر كه بالاى آن چهارده « 3 » باشد ليك اگر چه كوتاه است ولى پر از شير و ديو و تيرگى است چنان كه چشمانت خيره گردد . پس تو از آن ميان ، راه كوتاه را برگزين و شگفتىهاى آن را نيز ببين . باشد كه گيهان آفرين ، يار تو باشد . و بدان كه اگر چه اين كارى پر رنج است ولى سرانجام بگذرد . من نيز سراسر شب را به پيش يزدان پاك ، نيايش كنم ، باشد كه اين بر و يال و سرو بازو و چنگ و گوپال تو را باز ببينم . اگر نيز