متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 286

تهمتن آنسان نشان كواذ بشنيد ، شاد گشت و چون باد از رخش به زير آمد و به شتاب به لب آن رود دويد . آنگاه همگى به زير آن درختان سايه‌دار نشستند و آن جوان - كه بزرگ آن پهلوانان بود - بر تخت زرين بنشست و دست رستم را به دست گرفت و با دست ديگر جامى پر از باده كرد و به رستم داد و گفت : اى گُرد نامبردار ، از من نشان كواذ بپرسيدى . برگوى كه اين نام را از كه به ياد دارى . رستم او را گفت : اى پهلوان ، با روانى روشن ، پيامى آورده‌ام كه سرِ تخت ايران را آراسته‌اند و بزرگان ، او را به شاهى خواسته‌اند . پدرم كه برگزيدهء بزرگان است و او را زال زر مىخوانند ، مرا گفت : تا به البرز كوه برو و كواذ دلاور را با گروه ببين و بر او به شاهى آفرين كن و او را بگو كه گُردان ترا خواسته‌اند و تخت شاهى را برايت بيآراسته‌اند . و نيز مرا گفت كه در اين راه هيچ درنگ نكنم . اينك اگر تو بتوانى كه مرا از او نشانى دهى ، بده و با اين كار ، او را به شاهى برسان . آن دلير جوان از گفتار رستم بخنديد و گفت : اى پهلوان ، منم آن كى كواذ ، از تخم فريدون ، « 1 » كه نام پدرانم را همگى به ياد دارم . چون رستم اين