متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 263

سان ايرانيان بيشتر آن سپاه تورانى را بكشتند و بر راه افكندند . تنها شماساس با چند مرد ، در ميان آن گرد و خاك تيرهء جنگ بگريخت . « 1 » كشته شدن نوذر به دست افراسياب پس به افراسياب از كشته شدن آن پهلوانان آگاهى رسيد . دل افراسياب از درد و اندوه پر از آتش گشت و گفت : اين نوذر تاج دار در زندان من باشد و ياران من اين چنين خوار گردند . ديگر چاره‌اى نيست جز ريختن خون او تا كينه گرفته شود . پس برآشفت و گفت : نوذر كجاست كه ويسه مىخواهد از او كينه بستاند . آنگاه به دژخيم بفرمود كه : او را بياور تا به او كارزار بيآموزم . چون نوذر آگاه شد ، بدانست كه روزگارش بسر آمد . پس سپاهى پر از گفتگو به سوى نوذر شاه رو نهادند و بازويش را به سختى ببستند و او را سروپاى برهنه به سوى افراسياب كشيدند . چون افراسياب ، نوذر را از دور بديد ، دل و ديده را از شرم شاهان بشست و زبان برگشاد و بسيار از كين نياكان و سلم و تور ياد كرد و گفت : اينك هر چه كه آيد رواست . اين بگفت و برآشفت و شمشير خواست و گردن نوذر شهريار را بزد و تنش را به خوارى بر خاك افكند . « 2 » و بدين سان آن يادگار منوچهر شاه برفت و ايران از شاه تهى گشت :