متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 239

اكنون ترا از منوچهر ، آن شاه پر مهر سخن گويم . بنگر كه آن شاه دادگر به هنگام گذشتن از اين گيتى ، پسر را چه اندرز كرد . اندرز كردن منوچهر پسرش را چون سد و بيست سال از زندگانى منوچهر بگذشت ، ستاره‌شناسان در اختر او بنگريستند و بديدند كه به زودى گاهِ بگذشتن او از اين گيتى فرا مىرسد . « 1 » پس او را از آن روز تلخ آگهى دادند و گفتند : اكنون گاهِ رفتن تو به سراى ديگر آمد ، پس هشيار باش كه پيش از آنكه مرگ ناگهان بر تو بتازد ، آنچه بايسته است بكنى . چون شاه ، سخنان آن خردمندان بشنيد ، تخت را به آيينى ديگر بيآراست و همه موبدان و دانايان را فرا خواند و راز دل با ايشان بگفت . آنگاه بفرمود تا نوذر به پيشيش آمد و او را اندرز بسيار بداد : كه اين تخت شاهى فسوست و باد * به دو جاودان دل نبايد نهاد اينك سد و بيست سال از زندگانى من بگذشت و در اين سالها كمر را به رنج و سختى ببستم و گرچه بسيار شادى و كام دل راندم ، ليك جنگهاى بسيارى نيز با دشمنان بكردم . به فرّ فريدون ، كمر ببستم و كين ايرج را كه نياى بزرگ من بود ، از تور و سلم بگرفتم . گيتى را از بديها بشستم و شهر و باروهاى بسيار بنا كردم . « 2 » ليكن اكنون :