متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 234

كوهى خروشنده ديد كه زمين زير پايش همچون ديگ جوشان گشته بود . از بيم آن ، همهء دلاوران چون ميش از گرگ ، رميده بودند . پس تهمتن فريادى چون شير بزد و بىهراس به سوى پيل تاخت . چون پيل سپيد او را بديد ، چون كوهى بسويش دويد و سنسور « 1 » را برآورد تا با آن به رستم زند . ليك رستم ناگهان چنان گرزى به سرش زد كه آن پيل ِ چون كوه بيستون به همان زخم ، بر خود بلرزيد و از پاى درآمد . آنگاه رستم به خوابگاهش بازگشت و بخفت . چون روز فرا رسيد زال را از آنچه كه رستم با آن پيل دمنده كرده بود ، آگاهى رسيد و اين كه به يك گرز ، گردنش را بشكست و تنش را بر خاك افكند . چون زال اين سخنان بشنيد گفت : دريغ از چنان ژنده پيلى كه چون درياى نيل ، خروشان بود و چه زمانهاى بسيارى كه پيل مست در جنگها به يك تاخت ، سپاه دشمن را در هم مىشكست . ليك رستم ازو پيروزگرتر است . پس بفرمود تا رستم به پيشش شتافت . آنگاه او را ببوسيد و گفت : اى بچهء نرهّ شير كه اين چنين چنگال برآورده‌اى و دلير گشته‌اى ، با اين كودكى ، هيچ كس در مردانگى همتاى تو نيست . اكنون پيش از آنكه دير شود كمر به خون نريمان « 2 » ببند و به كوه سپند « 3 » بشتاب . در آنجا دژى استوار