متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 212

سرش زدم ، ديگر از جا بر نخاست و نابود گشت ، و از آن رو مرا سام يك زخم ناميدند . همه كوهساران پر از مردان و زنانى بود كه جنگ من و آن اژدها را مىنگريستند . پس چون چنان ديدند بر من آفرين بسيار خواندند و گوهر بسيار بر من افشاندند . چون از آنجا بازگشتم ناگهان از زهر آن اژدها ، جوشن از تنم فرو ريخت و تنم برهنه گشت و چند گاهى تنم در زيان بود . نيز ساليان سال ، هم از براى آن زهر ، هيچ گياهى نروييد و تنها خار سوخته بر زمين بود . اينك اگر از جنگ ديوان ، ترا بگويم ، اين نامه دراز گردد . ليكن بدان كه جز اينها كه بگفتم ، سران بسيارى را به زير پاى آوردم و هر كجا كه اسبم را گردانيدم ، شير درّنده نيز اگر بود ، آنجا را تهى ساخت . « 1 » اكنون چندين سال است كه تختگاه من ، پشت زين و زمينم ، اسب است . « 2 » همه گرگساران و مازندران را با اين گرز گران براى تو فرمانبردار ساختم . ديرگاهى است كه از برو بوم ياد نكردم و تنها خواستم كه تو پيروز و شاد باشى . ليكن اكنون ديگر مرا گاهِ پيرى فرا رسيده است و پاس « 3 » را به زال سپردم كه براستى سزاوار كمربند و كوپال است تا او نيز همچنانكه من بكردم ، دشمنانت را نابود و دلت را شاد سازد . ليك او را آرزويى در دل است و اينك به نزد شاه مىآيد و مىخواهد . آرزويى كه در نزد يزدان هم نيكو