متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 195

درآى . زال را اين كار رودابه شگفت آمد و گيسوان مشكين او را بوسيدن گرفت و گفت : مباد آن روز كه من چنين كنم . پس از ريدكى كه همراهش بيامده بود ، كمند بگرفت و بر سر كنگره افكند و خود را به هر سختىاى كه بود به بالا رسانيد . چون به بام در آمد ، رودابه بيامد و او را نماز برد و دست زال را در دست گرفت و با هم به آن بزم شاهوار كه همچون بهشتى آراسته گشته بود ، برفتند . « 1 » زال از آن مايه زيبايى و شكوه رودابه و آن بزم در شگفت آمده بود ، رودابه نيز به زال كه با فرّهى بر كنارش بنشسته بود و دشنه‌اى در برش آويخته و تاجى از ياكند سرخ بر سر نهاده بود ، خيره گشته بود . و بدين سان يكديگر را در بر گرفته و نبيذ « 2 » مىخوردند . آنگاه زال به رودابه گفت : اى سرو سيمين بر ، اگر منوچهر شاه ، داستان ما را بشنود ، ناخرسند گردد ، سام نريمان نيز چون شِنَود ، بر من به جوش آيد . « 3 » ليكن بدان كه جان من در برابر اين دلدادگى ، ارزشى ندارد و در اين راه از جان مىگذرم و نساجامه « 4 » مىپوشم چرا كه در پيشگاه داور دادگر پيمان بسته‌ام كه هرگز از پيمان تو نگذرم . پس ، از اين پس به درگاه پروردگار به نيايش مىپردازم تا مگر دل سام و منوچهرشاه از كين تهى گردد و تو آشكارا جفت من گردى . رودابه نيز گفت : من نيز در پيشگاه يزدان پيمان بسته‌ام كه جز زال زر ، پهلوان گيتى ، كه با تاج و گنج و با نام و فرّ است ، كسى بر من پادشاه نباشد . و زال و رودابه اين چنين در كنار يكديگر ببودند تا اين كه سپيده برآمد و بانگ تبيره از سراپرده برخاست . پس زال به ناچار ، رودابه را بدرود كرد . به گاهِ بدرود ، هر دو با ديدگانى اشكبار سر سوى خورشيد كردند و