متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 155

منوچهر بفرمود تا سپاهيان را به سوى دشت ببرد و در اين جنگ ، سخت خردمند باشد تا كارها به كام او شود . منوچهر گفت : اى شاه سرفراز اين كيست كه به نزد تو به كينه خواهى آمده است ، هر كه هست بخت ازو بر گشته كه به اين كار آهنگ كرده است ، چرا كه من اينك كه كمر خود را به زره رومى ببندم ، بازنگشايم تا آنكه بر ايشان چيره گردم و بدان كه هيچكس را نمىشناسم كه هماورد من تواند گردد . پس آنگاه منوچهر بفرمود تا قارن - كه سپهدار لشگر بود - سپاهيان را به سوى دشت ببرد . پس لشگريان بسيارى به سوى دشت رو نهادند . از هر سوى بانگ و خروش اسپان تازى و تبيره چنان به آسمان خاسته بود كه گوشها كر مىگشت . از لشگرگاه تا دو كُروه ، « 1 » پيلان رده كشيده بودند . بر پشت شست پيل ، تختهاى زرين پر از گهرهاى گوناگون نهاده بودند و بر پشت سيسد پيل بنه سپاهيان گذارده بودند . پيكر همهء اين پيلان به زير برگستوان بود ، چنان كه تنها چشمشان از آهن بيرون مانده بود . اين چنين سيسد هزار سوار جنگى « 2 » با گرزهاى گران و تيغهاى آبديده ، همچون شير ژيان ، آنسان كه همگى كمر بر كين ايرج بسته و درفش كاويانى را پيش رو نهاده بودند به درون دشت شدند و سراپردهء شاه را نيز همانجا زدند . منوچهر نيز با قارن ِ سپهدار از راه بيشهء نارون از تميشه به دشت آمد « 3 » و از برابر لشگر بگذشت . پس به آرايش