به دو گفت مهراب كز باستان * مزن در ميان يلان داستان
بگو آنچه دانى و جان را بكوش * و گر چادر خون بتن بر بپوش
به دو گفت سيندخت كاى سرفراز * بود كت بخونم نيايد نياز
مرا رفت بايد بنزديك سام * زبان بر گشايم چو تيغ از نيام
[ بگويم به دو آنچه گفتن سزد * خرد خام گفتارها را پزد ]
ز من رنج جان و ز تو خواسته * سپردن به من گنج آراسته
به دو گفت مهراب بستان كليد * غم گنج هرگز نبايد كشيد
پرستنده و اسپ و تخت و كلاه * بياراى و با خويشتن بر به راه
مگر شهر كابل نسوزد بما * چو پژمرده شد بر فروزد بما
چنين گفت سيندخت كاى نامدار * بجاى روان خواسته خوار دار
[ نبايد كه چون من شوم چاره جوى * تو رودابه را سختى آرى به روى ]
[ مرا در جهان انده جان اوست * كنون با توم روز پيمان اوست ]
[ ندارم همى انده خويشتن * ازويست اين درد و اندوه من ]
[ يكى سخت پيمان ستد زو نخست * پس آنگه به مردى ره چاره جست ]
بياراست تن را بديبا و زر * بدرّ و بياقوت پر مايه سر
پس از گنج زرّش ز بهر نثار * برون كرد دينار چون سى هزار
[ بزرّين ستام آوريدند سى * از اسپان تازى و از پارسى ]
ابا طوق زرّين پرستنده شست * يكى جام زر هر يكى را بدست
[ پر از مشك و كافور و ياقوت و زر * ز پيروزهء چند چندى گهر ]
[ چهل جامه ديباى پيكر بزر * طرازش همه گونه گونه گهر ]
[ بزرين و سيمين دو صد تيغ هند * جزان سى بزهراب داده پرند ]
[ صد اشتر همه مادهء سرخ موى * صد استر همه باركش راه جوى ]
يكى تاج پر گوهر شاهوار * ابا طوق و با ياره و گوشوار
بسان سپهرى يكى تخت زر * برو ساخته چند گونه گهر
برش خسروى بيست پهناى او * چو سيصد فزون بود بالاى او
و زان ژنده پيلان هندى چهار * همه جامه و فرش كردند بار
[ دلخوشى دادن سام سيندخت را ]
چو شد ساخته كار خود بر نشست * چو گردى به مردى ميان را ببست
[ يكى ترگ رومى بسر بر نهاد * يكى باره زير اندرش همچو باد ]
بيامد گرازان بدرگاه سام * نه آواز داد و نه بر گفت نام
به كار آگهان گفت تا ناگهان * بگويند با سرفراز جهان
كه آمد فرستادهء كابلى * بنزد سپهبد يل زابلى
[ ز مهراب گرد آوريده پيام * بنزد سپهبد جهانگير سام ]
بيامد بر سام يل پرده دار * بگفت و بفرمود تا داد بار
فرود آمد از اسپ سيندخت و رفت * بپيش سپهبد خراميد تفت
زمين را ببوسيد و كرد آفرين * ابر شاه و بر پهلوان زمين
نثار و پرستنده و اسپ و پيل * رده بر كشيده ز در تا دو ميل