كه نفرين برين تخت و اين تاج باد * برين كشتن و شور و تاراج باد
مده از پى تاج سر را بباد * كه با تاج شاهى ز مادر نزاد
پدر پير سر گشت و برنا توى * به زور و به مردى توانا توى
سپه يك سره بر تو دارند چشم * ميفگن تن اندر بلايى بخشم
جز از سيستان در جهان جاى هست * دليرى مكن تيز منماى دست
مرا خاكسار دو گيتى مكن * ازين مهربان مام بشنو سخن
چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه اى مهربان اين سخن ياد دار
همانست رستم كه دانى همى * هنرهاش چون زند خوانى همى
نكوكارتر زو بايران كسى * نيابى و گر چند پويى بسى
چو او را ببستن نباشد روا * چنين بد نه خوب آيد از پادشا
و ليكن نبايد شكستن دلم * كه چون بشكنى دل ز جان بگسلم
چگونه كشم سر ز فرمان شاه * چگونه گذارم چنين دستگاه
مرا گر بزاول سر آيد زمان * بدان سو كشد اخترم بىگمان
چو رستم بيايد بفرمان من * ز من نشنود سرد هرگز سخن
بباريد خون از مژه مادرش * همه پاك بر كند موى از سرش
به دو گفت كاى ژنده پيل ژيان * همى خوار گيرى ز نيرو روان
نباشى بسنده تو با پيل تن * از ايدر مرو بىيكى انجمن
مبر پيش پيل ژيان هوش خويش * نهاده بدين گونه بر دوش خويش
اگر زين نشان راى تو رفتنست * همه كام بد گوهر آهرمنست
بدوزخ مبر كودكان را بپاى * كه دانا نخواند ترا پاك راى
بمادر چنين گفت پس جنگجوى * كه نابردن كودكان نيست روى
چو با زن پس پرده باشد جوان * بماند منش پست و تيره روان
بهر رزمگه بايد او را نگاه * گذارد بهر زخم گوپال شاه
مرا لشكرى خود نيايد به كار * جز از خويش و پيوند و چندى سوار
ز پيش پسر مادر مهربان * بيامد پر از درد و تيره روان
همه شب ز مهر پسر مادرش * ز ديده همى ريخت خون بر برش
[ سپاه آوردن اسفنديار به زابل ]
بشبگير هنگام بانگ خروس * ز درگاه برخاست آواى كوس
چو پيلى باسپ اندر آورد پاى * بياورد چون باد لشكر ز جاى
همى رفت تا پيشش آمد دو راه * فرو ماند بر جاى پيل و سپاه
دژ گنبدان بود راهش يكى * دگر سوى زاول كشيد اندكى
شتر انك در پيش بودش بخفت * تو گفتى كه گشتست با خاك جفت
همى چوب زد بر سرش ساروان * ز رفتن بماند آن زمان كاروان
جهانجوى را آن بد آمد بفال * بفرمود كش سر ببرّند و يال
بدان تا به دو بازگردد بدى * نباشد بجز فرّه ايزدى
بريدند پرخاش جويان سرش * به دو بازگشت آن زمان اخترش
غمى گشت زان اشتر اسفنديار * گرفت آن زمان اختر شوم خوار