كه پيروزگر بود روز نبرد * ز هومان ويسه بر آورد گرد
سپهبد بگودرز كشواد گفت * كه اين راز بر كس نبايد نهفت
اگر لشكر ما پذيره شوند * سواران بد خواه چيره شوند
همه دست يك سر بيزدان زنيم * منى از تن خويشتن بفگنيم
مگر دست گيرد جهاندار ما * و گر نه بد است اختر كار ما
كنون نامداران زرّينه كفش * بباشيد با كاويانى درفش
ازين كوه پايه مجنبيد هيچ * نه روز نبردست و گاه بسيچ
همانا كه از ما بهر يك دويست * فزونست بد خواه اگر بيش نيست
به دو گفت گودرز اگر كردگار * بگرداند از ما بد روزگار
به بيشى و كمّى نباشد سخن * دل و مغز ايرانيان بد مكن
اگر بد بود بخشش آسمان * بپرهيز و بيشى نگردد زمان
تو لشكر بياراى و از بودنى * روان را مكن هيچ بشخودنى
بياراست لشكر سپهدار طوس * بپيلان جنگى و مردان و كوس
پياده سوى كوه شد با بنه * سپهدار گودرز بر ميمنه
رده بر كشيده همه يك سره * چو رهّام گودرز بر ميسره
ز ناليدن كوس با كرّ ناى * همى آسمان اندر آمد ز جاى
دل چرخ گردان به دو چاك شد * همه كام خورشيد پر خاك شد
چنان شد كه كس روى هامون نديد * ز بس گرد كز رزمگه بر دميد
بباريد الماس از تيره ميغ * همى آتش افروخت از گرز و تيغ
سنانهاى رخشان و تيغ سران * درفش از بر و زير گرز گران
هوا گفتى از گرز و از آهنست * زمين يك سر از نعل در جوشنست
چو درياى خون شد همه دشت و راغ * جهان چون شب و تيغها چون چراغ
ز بس نالهء كوس با كرّ ناى * همى كس ندانست سر را ز پاى
سپهبد بگودرز گفت آن زمان * كه تاريك شد گردش آسمان
مرا گفته بود اين ستارهشناس * كه امروز تا شب گذشته سه پاس
ز شمشير گردان چو ابر سياه * همى خون فشاند بآوردگاه
سرانجام ترسم كه پيروزگر * نباشد مگر دشمن كينهور
چو شيدوش و رهّام و گستهم و گيو * زرهدار خرّاد و برزين نيو
ز صف در ميان سپاه آمدند * جگر خسته و كينهخواه آمدند
بابر اندر آمد ز هر سو غريو * بسان شب تار و انبوه ديو
و زان روى هومان بكردار كوه * بياورد لشكر همه همگروه
و زان پس گزيدند مردان مرد * كه بر دشت سازند جاى نبرد
گرازه سر گيوگان با نهل * دو گرد گرانمايهء شير دل
چو رهّام گودرز و فرشيدورد * چو شيدوش و لهّاك شد هم نبرد
ابا بيژن گيو كلباد را * كه بر هم زدى آتش و باد را
ابا شطرخ نامور گيو را * دو گرد گرانمايهء نيو را
چو گودرز و پيران و هومان و طوس * نبد هيچ پيدا درنگ و فسوس