دو تخت از بر تخت پر مايه بود * ز گوهر بسى مايه بر مايه بود
كهين تخت را نام بد ميش سار * سر ميش بودى بروبر نگار
مهين تخت را خواندى لاژورد * كه هرگز نبودى برو باد و گرد
سديگر سراسر ز پيروزه بود * به دو هرك ديديش دلسوزه بود
ازين تا بدان پايه بودى چهار * همه پايه زرّين و گوهر نگار
هر آن كس كه دهقان بد و زير دست * و را ميش سر بود جاى نشست
سواران ناباك روز نبرد * شدندى بران گنبد لاژورد
به پيروزه بر جاى دستور بود * كه از كدخداييش رنجور بود
چو بر تخت پيروزه بودى نشست * خردمند بودى و مهتر پرست
چو رفتى بدستورى رهنماى * مگر يافتى نزد پرويز جاى
يكى جامه افكنده بد زرّبفت * برش بود و بالاش پنجاه و هفت
بگوهر همه ريشهها بافته * ز بر شوشهء زر برو تافته
به دو كرده پيدا نشان سپهر * چو بهرام و كيوان و چون ماه و مهر
ز كيوان و تير و ز گردنده ماه * پديدار كرده ز هر دستگاه
هم از هفت كشور بروبر نشان * ز دهقان و از رزم گردنكشان
بروبر نشان چل و هشت شاه * پديدار كرده سر تاج و گاه
برو بافته تاج شاهنشهان * چنان جامه هرگز نبد در جهان
بچين در يكى مرد بد بىهمال * همى بافت آن جامه را هفت سال
سر سال نو هرمز فوردين * بيامد بر شاه ايران زمين
ببرد آن كيى فرش نزديك شاه * گرانمايگان بر گرفتند راه
بگسترد روز نو آن جامه را * ز شادى جدا كرد خودكامه را
بران جامه بر مجلس آراستند * نوازندهء رود و مىخواستند
همى آفرين خواند سركش برود * شهنشاه را داد چندى درود
بزرگان برو گوهر افشاندند * كه فرش بزرگش همى خواندند
[ داستان باربد رامشگر ]
همى هر زمان شاه برتر گذشت * چو شد سال شاهيش بر بيست و هشت
كسى را نشد بر درش كار بد * ز درگاه آگاه شد باربد
به دو گفت هر كس كه شاه جهان * گزيدست رامشگرى در نهان
اگر با تو او را برابر كند * ترا بر سر سركش افسر كند
چو بشنيد مرد آن بجوشيدش آز * و گر چه نبودش به چيزى نياز
ز كشور بشد تا بدرگاه شاه * همى كرد رامشگران را نگاه
چو بشنيد سركش دلش تيره شد * به زخم سرود اندرو خيره شد
بيامد بدرگاه سالار بار * درم كرد و دينار چندى نثار
به دو گفت رامشگرى بر درست * كه از من بسال و هنر برترست
نبايد كه در پيش خسرو شود * كه ما كهنه گشتيم و او نو شود
ز سركش چو بشنيد دربان شاه * ز رامشگر ساده بر بست راه
چو رفتى بنزديك او بار بد * همش كار بد بود و هم بار بد