بر افروخت نوذر ز تخت مهى * نشست اندر آرام با فرّهى
جهان پهلوان پيش نوذر بپاى * پرستنده او بود و هم رهنماى
[ بنوذر در پندها را گشاد * سخنهاى نيكو بسى كرد ياد ]
[ ز گرد فريدون و هوشنگ شاه * همان از منوچهر زيباى گاه ]
[ كه گيتى بداد و دهش داشتند * ببيداد بر چشم نگماشتند ]
[ دل او ز كژى بداد آوريد * چنان كرد نوذر كه او راى ديد ]
[ دل مهتران را به دو نرم كرد * همه داد و بنياد آزرم كرد ]
[ چو گفته شد از گفتنيها همه * بگردنكشان و بشاه رمه ]
برون رفت با خلعت نوذرى * چه تخت و چه تاج و چه انگشترى
غلامان و اسپان زرّين ستام * پر از گوهر سرخ زرّين دو جام
برين نيز بگذشت چندى سپهر * نه با نوذر آرام بودش نه مهر
[ آگاه شدن پشنگ از مرگ منوچهر ]
پس آنگه ز مرگ منوچهر شاه * بشد آگهى تا بتوران سپاه
ز نارفتن كار نوذر همان * يكايك بگفتند با بدگمان
چو بشنيد سالار تركان پشنگ * چنان خواست كايد بايران بجنگ
[ يكى ياد كرد از نيا زادشم * هم از تور بر زد يكى تيز دم ]
[ ز كار منوچهر و از لشكرش * ز گردان و سالار و از كشورش ]
همه نامداران كشورش را * بخواند و بزرگان لشكرش را
چو ارجسپ و گرسيوز و بارمان * چو كلباد جنگى هژبر دمان
سپهبدش چون ويسهء تيز چنگ * كه سالار بُد بر سپاه پشنگ
جهان پهلوان پورش افراسياب * بخواندش درنگى و آمد شتاب
سخن راند از تور و از سلم گفت * كه كين زير دامن نشايد نهفت
كسى را كجا مغز جوشيده نيست * برو بر چنين كار پوشيده نيست
كه با ما چه كردند ايرانيان * بدى را ببستند يك يك ميان
كنون روز تندى و كين جستنست * رخ از خون ديدهگه شستنست
ز گفت پدر مغز افراسياب * بر آمد ز آرام و ز خورد و خواب
بپيش پدر شد گشاده زبان * دل آگنده از كين كمر بر ميان
كه شايستهء جنگ شيران منم * هم آورد سالار ايران منم
اگر زادشم تيغ برداشتى * جهان را بگرشاسپ نگذاشتى
ميان را ببستى بكين آورى * بايران نكردى مگر سرورى
كنون هر چه مانيده بود از نيا * ز كين جستن و چاره و كيميا
گشادنش بر تيغ تيز منست * گه شورش و رستخيز منست
بمغز پشنگ اندر آمد شتاب * چو ديد آن سهى قد افراسياب
برو بازوى شير و هم زور پيل * و زو سايه گسترده بر چند ميل
زبانش بكردار برنده تيغ * چو دريا دل و كف چو بارنده ميغ
بفرمود تا بر كشد تيغ جنگ * بايران شود با سپاه پشنگ
سپهبد چو شايسته بيند پسر * سزد گر بر آرد بخورشيد سر