ارادهء بدى نسبت به جناب شما نداشتيم ، ليكن از جهت تحقيق حق مرتكب اين امر شديم ، پس مقتضاى خواهش من اين است كه از بركهء سباع برائيد ، پس آن حضرت بر گشتند « 1 » .
و تتمّهء اين روايت موافق آن چه ابن شهرآشوب در مناقب خود ايراد نموده است آن است كه : چون آن حضرت از بركهء سباع بر آمدند ، و در مجلس متوكّل نشستند ، مرتبهء ديگر باز به زير آمدند نزد سباع ، و آنها پناه به آن حضرت آورده از روى عجز و انكسار اذناب خود را حركت مىدادند ، تا آن كه آن حضرت بيرون آمدند ، و مىفرمودند كه قال النبي صلى الله عليه و آله : حرّم لحوم أولادي على السباع « 2 » .
و مخفى نماناد كه على بن عيسى اربلى در كتاب خود كه مسمّى ب « كشف الغمّه » است اين حديث را از محمّد بن طلحه روايت نموده است ، در سلك مناقب حضرت امام رضا عليه السلام ، و ذكر نموده است كه اين واقعه در بلاد خراسان واقع شد نزد سلطان آن مملكت .
و در آخر روايت نقل نموده : كه بعد از انقضاى اين حكايت ، آن حضرت عليه السلام امر فرمود به آن سلطان كه بيفكن اين كذّابه را كه به دروغ خود را داخل نسب على و فاطمه عليهما السلام گردانيده است در بركهء سباع ، تا آن كه دروغ او بر تو ظاهر گردد ، و آن كذّابه امتناع نمود ، سلطان خراسان او را الزام نموده فرمود اعوان خود را كه او را در بركهء سباع انداختند ، و تا سباع او را ديدند جستن نموده او را پاره پاره كردند ، پس اسم او مشهور گشت در آن بلاد به زينب كذّابه ، و حديثها هناك مشهور .
و موافق روايت قطب راوندى اين است كه : چون متوكّل خواست كه اين
هامش
( 1 ) خرائج و جرائح 1 : 404 - 406 ح 11 .
( 2 ) مناقب ابن شهرآشوب 12 : 375 - 377 .