متوكّل قسم ياد نمود كه از عبّاس جدّ خود برى باشد اگر او را از ادّعاء خود فرود نياورد به حجّتى كه الزام دهد او را به آن حجّت ، حضّار مجلس گفتند :
هرگاه چنين است پس بفرما حاضر سازند حضرت على بن محمّد بن رضا عليهم السلام را شايد نزد او حجّتى بوده باشد كه نزد ما نبوده .
و در روايت ابن شهرآشوب مذكور است كه قائل اين كلام فتح بن خاقان وزير متوكّل بود .
وعلى اىّ التقديرين ، پس نزد آن حضرت فرستاد ، و بعد از حضور آن حضرت ، خبر آن زن را كما هى عرض نمود ، و آن حضرت فرمودند : دروغ گفته است ، زينب در سال فلان در ماه فلان در روز فلان به جوار حضرت ايزدى پيوست .
متوكّل گفت : همين جماعت از حضّار مجلس همين روايت را نقل نمودند و او تكذيب اين روايت نمود ، و من قسم ياد نمودهام كه او را بدون حجّت ملزمه از ادّعاء خود فرود نياورم .
آن حضرت فرمودند : در اين مقام حجّتى هست كه باعث الزام او و ديگران تواند بود ، متوكّل گفت : آن حجّت كدام است ؟ آن حضرت عليه السلام فرمودند : لحوم فرزندان على و فاطمه عليهما السلام را خداى تعالى بر سباع و درندگان حرام گردانيده است كه به ايشان آسيبى نمىرسانند ، پس اگر اين زن راست مىگويد كه از اولاد فاطمه عليها السلام است سباع به او ضرر نمىرسانند .
متوكّل گفت به آن زن : چه حرف دارى در اين ؟ آن كذّابه گفت در جواب كه :
ارادهء قتل من دارد ، آن حضرت فرمودند : در اين مجلس جماعتى از فرزندان حسنين عليهما السلام هستند ، هر كدام را خواهى بفرست بر بركهء سباع .
و ابن شهر آشوب در مناقب خود آورده اين عبارت را كه : فقالت : يا أميرالمؤمنين : اللَّه اللَّه فيّ ، فإنّما أراد قتلي ، وركبت الحمار وجعلت تنادي ألا انّني
فضائل السادات يا برترى خاندان رسالت و امامت ( فارسى ) — صفحة 332
مساهمون: السيد مهدي الرجائي
ص٣٣٢