و قول معتمد آن است كه مؤلّفه اعمّ از كفّار و ضعفاء اسلاماند ، و اگرچه اختصاص ايشان به اهل كفّار اشهر است ميان اصحاب .
و در روايت آمده كه صفوان بن اميه گفت : رسول اللَّه صلى الله عليه و آله مرا عطا مىداد ، و اوّل در همهء جهان كسى را از او دشمنتر نداشتم ، پس او چندان چيزى به من داد كه از او دوستتر كسى را در دنيا نداشتم .
و ديگر زكات براى مصرف كردن است در گشادن گردنهاى بندگان از بندگى ، و نزد اصحاب ما مراد بندگان مؤمناند كه در تحت شدّت باشند ، يا بندهاى كه به مال زكات بخرند و آزاد كنند اگرچه در تحت شدّت نباشد ، ليكن به شرط عدم مستحقّ ، و يا مكاتبان كه از اداى مال الكتابه عاجز شده باشند .
و ديگر وام داران مفلس كه قرض گرفته باشند ، و در غير معصيت صرف كرده باشند در نفقهء واجب يا مندوب ، يا در معاش مباح ، و ديگر صرف زكات در راه خداست به اين كه بر غازيان و مرابطان نفقه كنند تا سلاح و اسب بخرند و جهاد كنند در راه خدا ، خواه غنى باشند يا فقير ، و يا بر عمارت ساختن پل و رباط و امثال آن از وجوه قرب .
و ديگر براى صرف آن در مسافر و رهگذرى كه از مال خود دور مانده باشد ، و چيزى نداشته باشد كه به شهر خود معاودت كند ، و اگرچه در وطن خود غنى بوده باشد ، و امّا ضعيف نزد بعضى داخلاند در ابن سبيل ، حاصل كه زكات فرض كرده شده است براى جماعت مذكوره فرض كردن ثابت از جانب خداى تعالى .
پس حضرت امام رضا عليه السلام مىفرمايد : آيا مىيابى در چيزى از اين صدقه كه خداى عزوجلّ نام برده باشد از براى خود ، يا از براى رسولش ، يا از براى ذى القربى ، از جهت اين كه چون منزّه ساخته خداى تعالى نفس خودش را از صدقه ، و منزّه ساخته رسولش را ، و منزّه ساخته اهل بيت رسولش را ، نه تنزيه
فضائل السادات يا برترى خاندان رسالت و امامت ( فارسى ) — صفحة 321
مساهمون: السيد مهدي الرجائي
ص٣٢١