فرمود آن حضرت كه : پس گفتم : دليل من قول خداست كه فرموده
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهاجِرُوا )
سابق اين آيه اين است كه
( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ )
.
يعنى : به درستى كه آنان كه ايمان آوردهاند و هجرت نمودهاند به دوستى خدا و رسول از وطنهاى خود ، و جهاد كردهاند به مالهاى خود كه در سلاح و نفقهء محتاجان صرف نمايند ، و در ضروريات امور خود و به نفسهاى خود كه متوجّه قتال شدند در راه خدا ، يعنى اعزاز دين ، و اعلاء كلمهء اسلام ، و اينها قوم مهاجرانند ، و آنان كه جا دادند مهاجران را و يارى و نصرت كردند حضرت رسول صلى الله عليه و آله را مراد انصارند ، آن گروه بعضى از ايشان دوستان برخى ديگرند ، و ولىاند در ميراث ، چه در مبدء اسلام حكم چنان بود كه مهاجر و انصار به سبب هجرت و نصرت از يك ديگر ميراث گيرند نه اقارب ، و بعد از آن منسوخ شد به آيهء
( وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ )
.
و از حضرت امام محمّدباقر عليه السلام مروى است كه قبل از نزول اين آيه ميان هر دو كس كه مواخات بودى ميراث گرفتندى ، و تفسير آيهء
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا )
اين است : آنان كه ايمان آوردند و هجرت نكردند ، نيست مر شما را اى مخاطبين از تولّاى ايشان از مواريث هيچ چيز ، تا وقتى كه هجرت كنند ، يعنى آن كسى كه ايمان آورده به خدا و هجرت نكرده است با شما كه هجرت نمودهايد به سبب ولايت و مواخات موارثتى نيست ، و هر يكى از ديگرى ارث نمىبرند تا او هجرت نكند ، و به تحقيق كه عم من عبّاس مهاجرت اختيار نكرده ، پس ميان او و رسول صلى الله عليه و آله به سبب ولايت ، ارث متحقّق نمىتواند شد ، چون هجرت ننموده است .