شريفه را نسبت به اولاد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و مختص به ايشان دانستهاند مطلقا ، و اين معنا را اقرب شمردهاند ، فعلى هذا ذرّيه بخصوص موصوف به صفت اصطفا خواهد بود ، و از بقيهء آيهء شريفه مغفرت جميع ذرّيهء رسول صلى الله عليه و آله چنانچه مذكور شد مستفاد مىگردد ، و اين امتياز عظيمى است ذرّيهء را نسبت به سائر ناس .
و آيهء شريفه را كه به نحو ديگر بعضى از مفسّرين سيما علماء عامّه تفسير نمودهاند ، و مختص به ذرّيهء حضرت رسول صلى الله عليه و آله نگردانيدهاند ، و شامل جميع امّت كردهاند ، چنانچه از كلمات علماء اهل سنّت كه در طى ذكر مكالمه حضرت امام رضا عليه السلام مذكور مىشود ، اين معنا مبيّن مىگردد ، با حديث حضرت امام الساجدين كه مؤكّد به قسم ساخته سه مرتبه كه « واللَّه نزلت فينا أهل البيت » و حديث حضرت امامنا و مولانا الشهيد المسموم أبوالحسن على بن موسى الرضا عليه السلام در مكالمه با مأمون كه در مرو واقع شده و امثاله ، و ساير احاديث كه من بعد ان شاء اللَّه مذكور مىشود جمع نمىشود ، و احتمال عدم اختصاص ندارد ، چنانچه مكرّر مذكور شد .
سند دوّم : در بيان آيهء مودّت
در سورهء شورى واقع شده است قوله تعالى
( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ )
« 1 » .
تفسير اين آيهء شريفه اين است كه : بگو اى محمّد صلى الله عليه و آله به امّت خود كه نمىخواهم عوض تبليغ رسالت از شما مزدى مگر محبّت خويشان خود را ، و هر كه كسب كند نيكى را يعنى چيزى را كه موجب قربت باشد ، زياده كنيم مر او را حسنهء نيكوئى ، يعنى مضاعف سازيم ثواب آن حسنه را ، به درستى كه خدا
هامش
( 1 ) سورهء شورى : 23 .