« ألق الدواة و حرّف القلم و النصب الباء و فرّق السين و لا تعوّر الميم و حسّن اللّه و مدّ الرحمن و جوّد الرحيم وضع قلمك على أذنك اليسرى فإنه أذكر لك » « 1 »
ابو بكر نيز قرآن را با همين رسم الخط در قالب صحف نوشت . پس از او عثمان در دوره خلافت خود اين طريق را پى گرفت و با همين شيوه ضبط از صحف نسخهبردارى كرد و مصاحف را پديد آورد . اصحاب پيامبر ( ص ) نيز عمل ابو بكر و عثمان را تأييد كردند .
پس از ايشان ، زمان تابعان و تابع تابعان فرا رسيد و هيچيك از آنها با اين رسمالخط مخالفت نكردند . و نقل نشده است كه فردى از ايشان به فكر افتاده باشد تا ضبط قرآن را به يكى از ضبطهايى كه در عصر شكوفايى و نشاط تأليف و تدوين و دورهء پيشرفت علوم پديد آمده بود تغيير دهد . بلكه برعكس ، ضبط عثمانى همچنان در كتابت مصاحف محترم ماند و از آن پيروى گرديد و نه استقلال آن مورد تعرض قرار گرفت و نه در حفظ آن سهلانگارى شد . خلاصهء اين دليل آن است كه رسمالخط مصاحف عثمانى از تأييدهايى برخوردار است كه آن را مهم و ارزشمند ساخته و پيروى از آن را ضرورت بخشيده است . اين تأييدها عبارتند از : صحه گذاردن رسول خدا ( ص ) بر آن و امر به رعايت ضوابط آن ؛ اجماع صحابه كه تعدادشان به بيش از دوازده هزار تن بالغ مىشد ؛ پس از آن ، اجماع امت در عصر تابعان و پيشوايان مجتهد بر اين رسمالخط .
نيك مىدانيم كه پيروى از رسول خدا ( ص ) و انجام امرى كه او بدان فرمان داده يا بر آن صحه نهاده واجب است . زيرا خداوند متعال مىفرمايد :
« قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ . . »
. « 2 » همچنين ، هدايتپذيرى از هدايت صحابه ، به ويژه خلفاى راشدين ، واجب است مستند اين ادعا حديث عرباض بن ساريه است كه پيامبر ( ص ) مىفرمايد :
« فإنه من يعش منكم فسيرى اختلافا كثيرا ، فعليكم بسنتى و سنة الخلفاء
هامش
( 1 ) . ليقه در دوات بگذار . قلم را كج قط بزن و باى « بسم اللّه » را كشيده بنويس و دندانههاى سين را مشخص بنويس ، حرف « ميم » را ميانپر ننويس ، كلمه « اللّه » را زيبا تحرير كن و مد « الرحمن » را كشيده بنويس ؛ كلمه « رحيم » را نيكو بنگار و قلم را پشت گوش چپ خود بگذار تا به يادت بماند . ( كنز العمال ، ج 10 ، 314 ؛ منية المريد شهيد ثانى : 350 ، تحقيق رضا مختارى ) .
( 2 ) . « بگو اگر خدا را دوست مىداريد ، پس مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را بيامرزد . . . » ( آل عمران : 31 )