گرد هم آورد ؟
ثالثا ، اگر قرآن ، همچون حديث شريف ، كلام محمد ( ص ) بود ، بايد اسلوب هر دو يكسان مىبود . زيرا بنابراين فرض ، مصدر هر دو ، شخص واحدى است كه طبع و استعدادش يكى است . اما واقعيت جز اين است زيرا اسلوب قرآن نوعى منحصر به فرد است كه نشانههاى الوهيتى كه آن را در مقامى برتر از مشابهت و همانندى نشانده است بر تارك آن مىدرخشد ؛ و اسلوب نبوى نوع ديگرى است كه فراتر از مقام مشابهت و همانندى نيست ؛ بلكه هرچند در آسمان بلاغت و بيان ، به طور كلى و نه در جزئيات ، فراتر از اسلوبهاى متداول ميان مردم به پرواز درآمده است ، هيچگاه نمىتواند به آسمان اعجاز قران اوج گيرد .
ممكن است كسى بگويد پيامبر ( ص ) دو اسلوب بيانى مختلف داشت يكى اسلوبى كه حاصل فكر و دقت و كوشش او بود كه آن را قرآن مىناميد ، و ديگرى اسلوبى كه بدون فكر و دقتى ويژه بدان سخن مىگفت كه حديث ناميده شد .
پاسخ اين فرض در مبحث سوم اين كتاب ، شبههء دهم ، آمده است . خوانندهء محترم براى يادآورى مىتواند به آن مراجعه كند چرا كه پاسخ مذكور هر نوع شك و ترديدى را در اين زمينه پاسخگوست . خداوند ما و شما را به خير رهنما گردد .
مىگويند اخبار غيبى قرآن نمىتواند يكى از وجوه اعجاز و نشانه خدايى بودن كلام قرآن به شمار آيد ؛ بلكه مىتوان گفت قرآن كلام محمد است و او اخبار غيبى مذكور را يا از اهل كتابى كه در شام و جاهاى ديگر زندگى مىكردند شنيده و گرفته ، و يا در اين امور بدون فكر و انديشه و منظور خاصى سخن گفته و تصادفا كلام او با واقعيت منطبق شده است . شايد هم او بر اساس فهم و درك خود اين اخبار را استنباط مىكرده و به خداوند نسبت مىداده است .
اولا ، اهل كتاب در زمان پيامبر از بسيارى از اخبار غيبى كه در قرآن آمده است اطلاعى نداشتند ثانيا ، پيامبر در بسيارى از اين اخبار ، عقايد و اطلاعات غلط اهل كتاب را تصحيح كرده است ؛ لذا معقول نيست كه وى اخبار غيبى را از ايشان دريافت كرده باشد . ثالثا ، اهل كتاب معاصر پيامبر در آموختن معارف و علوم كتاب آسمانى كه در اختيار داشتند بسيار بخيل بودند و در كتمان آن از غير خود مىكوشيدند . رابعا ، اگر اين شبهه كمترين نشانى از حقيقت داشت ، اهل كتاب معاصر پيامبر بىدرنگ و با خوشحالى تمام
مناهل العرفان في علوم القرآن (فارسى) — صفحة 1071
مساهمون: الشيخ محمد عبد العظيم الزرقاني
ص١٠٧١