تلاش بيش از اندازهاش در انجام وظيفه و اشتياق فراوانش به هدايت همهء مردم واقف شده است . خداوند بزرگى و عزت آن حضرت را افزون سازد . آمين .
وجه نهم آياتى كه پس از دورهاى انتظار نازل شد
در قرآن آيات بسيارى وجود دارد كه امور مهمى را شامل مىشوند ، و علىرغم آن ، پس از انتظارى طولانى نازل شدهاند . اين خود بر آن دلالت دارد كه قرآن كلام خداوند است نه محمد . زيرا اگر كلام محمد بود ، اين انتظار طولانى براى عرضه آنها چه معنايى داشت ؟ انتظار فى نفسه مشكل است ؛ و اگر به امور مهم تعلق گيرد ، تحمل آن مشكلتر مىشود ؛ به ويژه در نظر مردى بزرگ كه قومش و بلكه عالم را به هماوردى طلبيده است .
براى روشن شدن اين وجه از اعجاز 5 مثال ذكر مىكنيم .
اول ، ماجراى تغيير قبله از بيت المقدس به سوى كعبه كه اين آيه راجع به آن نازل شد :
« قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ . .
. » « 1 » . از اين آيه فهميده مىشود كه محمد ( ص ) در آتش شوق تغيير قبله به سوى كعبه مىسوخت ، و به همين دليل همواره به اميد نزول وحى در اين باره رو به سوى آسمان داشت . يك سال و نيم به همين منوال گذشت و پيامبر رو به سوى بيت المقدس نماز مىگذارد . اگر قرآن ساخته محمد بود ، براى او آسان بود خواستهاى را كه روحش در پى آن است و قومش بدان گرايش دارد برآورده سازد .
زيرا كعبه در نظر قوم وى رمز افتخار خويش و پدرانشان بود .
دوم ، ماجراى افك كه از خطرناكترين و زشتترين حوادث به شمار مىرفت و تنها پس از گذشت نزديك 40 روز از آن ماجرا آياتى درباره آن نازل شد ؛ در صورتى كه اين ماجرا به ناموس پيامبر و ابو بكر مربوط مىشد و سخن از اتهام امالمؤمنين ، عايشه ، دختر ابو بكر ، به بدترين ننگها ، يعنى ننگ زنا ، در ميان بود . اگر قرآن كلام محمد بود ، براى ارائه آياتى كه وجهه او و همسر پاكش را نجات مىداد ، درنگ نمىكرد ، و در قضاوت
هامش
( 1 ) . « ما گردش روى تو را در آسمان [ به انتظار وحى ] مىبينيم . و هرآينه تو را به قبلهاى كه آن را مىپسندى بگردانيم . پس ، روى خود را سوى مسجد الحرام بگردان ؛ و هرجا كه باشيد رويتان را سوى آن بگردانيد . » ( بقره : 144 )