اگر در ادعاى خود مبنى بر وقف و اختصاص نعمت آخرت برايشان راست مىگويند ، آرزوى مرگ كنند . طبيعتا يهود مىتوانستند و لو به زبان بگويند « ما آرزوى مرگ مىكنيم » تا حجت ايشان بر محمد ( ص ) چيره شود و او را خاموش گردانند . اما از انجام اين كار بازداشته شدند ، و هيچيك از ايشان نتوانست بگويد من آرزوى مرگ مىكنم . در نتيجه دليلى عليه ايشان اقامه شد و كذب كبر و غرور ايشان آشكار گشت . قرآن پا را فراتر گذاشت و بيان چنين آرزويى را براى هميشه از جانب ايشان نفى كرد :
« وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً »
اكنون حدود چهارده قرن از نزول قرآن مىگذرد و احدى از ايشان آرزوى مرگ نكرده است ! بلكه قرآن در همين سوره ميزان حرص ايشان را به زندگى دنيا و آرزوى آنان را در اين زندگى اعلام كرده مىفرمايد :
« وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ »
« 1 » اين خود نشانهء جديدى از علائم نبوت است ، زيرا اين آيه حقيقتى را از يهود آشكارا بيان مىدارد كه محمد و قومش از آن آگاه نبودند . آيا هيچ عاقلى مىتواند تصور كند كه محمد در موضع خصومت شديد با يهود داوطلبانه و با اطمينانى ترديدناپذير و ايمن و آسوده و بدون ترس از آينده آنان را به چنين مبارزهاى بخواند ؟ آيا محمد از اينكه كسى از ايشان به او پاسخ داده ، بگويد و من آرزوى مرگ مىكنم ايمن بود ؟ در برابر قومى كه دشمنترين مردم با مؤمنان و حريصترين مردم در شكست و ناتوان ساختن پيامبر بودند همين جمله كار را تمام و حجت پيامبر را قطع مىكرد و در نتيجه عجز او آشكار و دعوتش ضايع مىشد . نفس اين تحدى از مردى بزرگ ، همچون محمد ( ص ) ، و سپس سر تسليم فرودآوردن و انصراف يهود از پاسخ گفتن و خاموش ساختن محمد كه در حد توانايى ضعيفترين آنان بود و نيز تسجيل اين خفت و تسليم در زمان حال
« وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ »
و در آينده
« وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً »
همهء اينها دلايل روشنى بر اين است كه قرآن كلام كسى است كه بر غيب دانا و بر زبانها و قلبها مسلط است ؛ و نيز اين همه ثابت مىكند كه ممكن نيست محمد مصدر اين كتاب و منبع اين فيض باشد ؛ بلكه او
هامش
( 1 ) . « هرآينه آنان را آزمندترين مردم به زندگى خواهى يافت . و از كسانى كه مشرك شدهاند هريك از آنها دوست دارد كه هزار سال عمرش دهند . و حال آنكه اين عمر دراز اگر هم داده شود ، دوركننده او از عذاب نخواهد بود . و خدا بدانچه مىكنند بيناست . » ( بقره : 96 )