نمايد ، و به بدخلقى با مردم و غيبت مؤمنان كردن ، و به حقّ خداوندى كه به جز او خداوندى نيست هيچ بندهاى گمانش به خدا نيكو نيست مگر آنكه خدا بر وفق گمان او با او عمل مىنمايد ؛ زيرا حقتعالى كريم است ، و به دست قدرت اوست جميع خيرات و بديها ، و شرم مىدارد از اينكه بندهء مؤمن به او گمان نيك داشته باشد ، و به خلاف ظنّ او با او عمل نمايد ، و امّيد او را باطل گرداند ، پس به خداوند خود گمان نيكو بداريد ، و به ثوابهاى او به طاعات و عبادات رغبت نمائيد « 1 » .
و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حسن ظنّ به خدا آن است كه امّيد از غير خدا ندارى ، و نترسى مگر از گناه خود « 2 » .
و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه را گناهى يا شهوتى رو دهد ، و از آن اجتناب نمايد از خوف الهى ، خدا بر او آتش جهنّم را حرام فرمايد ، و از فزع اكبر روز قيامت او را ايمن نمايد ، و آنچه در قرآن وعده فرموده است به او كرامت مىكند ، چنانچه فرموده است
وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ
« 3 » كسى كه از مقام حساب و ايستادن نزد خداوند خود بترسد او را دو بهشت هست كه حقتعالى به او كرامت خواهد فرمود « 4 » .
و حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام فرمود : در حكمت آل داود وارد شده است : اى فرزند آدم چگونه به كلام هدايت متكلّم مىشوى و حال آنكه هوشيار نشدهاى از مستى گناهان و بديها ، اى فرزند آدم صبح كرده است دل تو با قساوت و تو عظمت
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 71 - 72 ح 2 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 72 ح 4 .
( 3 ) سورهء رحمان : 46 .
( 4 ) بحار الانوار 70 / 365 ح 13 .