لمعهء پنجم در بيان طلب مال از حلال نمودن و قدر انفاق كردن است
بدان كه چنانچه از احاديث معتبره ظاهر مىشود طلب مال از راه حلال كردن خوب است ، بلكه واجب و لازم است ، امّا آن طلب را مانع عمل به سنّتهاى پيغمبر كردن ، يا اعتماد بر طلب خود كردن خوب نيست ، بلكه بايد عمل به فرايض و سنن الهى بكند ، و چنانچه فرمودهاند قدرى از سعى بكند ، و بداند كه با وجود سعى معطى خداست ، و از او طلب نمايد ، و بهسبب اين سعى از ياد او غافل نشود ، چنانچه حقتعالى مدح كرده است ايشان را : مردانى كه غافل نمىكند ايشان را تجارت و بيع از ياد خدا و از اقامهء صلاة و دادن زكات .
و بعد از تحصيل به آنچه به هم رسد بايد قناعت كرد ، و اگر از حلال كم به هم رسد بر خود مشقّت مىبايد گذاشت ، و در اين صورت ترك لذّتها كردن و جامههاى درشت و كهنه پوشيدن خوب است ، كه متوجّه حرام نشود ، و اگر خدا وسعت و فراخى در رزق دهد ، بعد از اداى حقوق واجبهء الهى توسعه بر خود و عيال و مؤمنان و اعانت فقرا و مساكين بايد كرد .
و در همه باب حدّ وسط را رعايت مىبايد كرد ، آنقدر به فقرا ندهد كه خود محتاج شود ، و زياده از قدر ضرورت و احتياج خود هم نگاه ندارد ، و آنچه را نگاه دارد هم تعلّق به آن نداشته باشد ، و روزى خود را منحصر در آن نداند ، و آنچه از براى خود صرف كند بر عيال تنگ نگيرد ، و طعامهاى لذيذ بخورد و بخوراند به مؤمنان ، و جامههاى نفيس بپوشد و بپوشاند امّا به قدرى كه به حد اسراف نرسد ، امّا اگر قدرى از مال داشته باشد كه به آن طعام لذيذ تواند خريد ، و فقيرى را محتاج داند و خود به قليلى قناعت كند ، و زيادتى را به او دهد ايثار كرده است ، و ايثار درجهء مقرّبان است .