نتوان رفت ، و دليل و راهنماى اين راه شرع و اهالى آن است از انبيا و ائمّه عليهم السّلام و علمائى كه از علوم ايشان به خير و شر بينا شده باشند ، و طرق نجات و هلاك را دانند .
قاعدهء ششم در مذّمت فتوا دادن كسى كه اهليّت آن نداشته باشد
بدان كه چنانچه از آيات و اخبار ظاهر مىشود بدترين گناهان كبيره افترا بر خدا و رسول بستن است ، به آنكه حكمى از احكام الهى را كسى كه اهليّت فهم آن حكم از آيات و اخبار نداشته باشد بيان كند ، بدون آنكه نسبت دهد به كسى كه او اهليّت اين امر داشته باشد .
پس اگر كسى خود اهليت اين فهم نداشته باشد امّا از عالمى كه او را در اين مرتبه باشد و روايت كند كه از او چنين شنيدهام جايز است ، و به غير اين دو صورت هرچند موافق واقع گفته باشد خطا گفته است و گناهكار است ، و حق سبحانه و تعالى فرمايد : كيست ظالمتر از كسى كه افترا بر خدا بندد به دروغ ، و مىفرمايد : آن جماعتى كه افترا بر خدا مىبندند روهاى ايشان سياه خواهد بود در روز قيامت ، و آن جماعتى را كه حكم به غير ما انزل اللّه مىكنند در يك آيه كافر فرموده ، و در يك آيه ظالم فرموده ، و در يك آيه فاسق فرموده .
و به سند صحيح از عبد الرحمن بن حجّاج منقول است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : تو را حذر مىنمايم از دو خصلت كه در اين دو خصلت هلاك شده است هركه هلاك شده است ، زينهار كه فتوا ندهى مردم را به رأى خود ، و زينهار كه عبادت نكنى خدا را به چيزى كه ندانى رضاى خدا در آن ، يا به دينى كه حقيقت آن