قاعدهء چهارم در بيان اصناف علماست و صفات عالمى كه متابعت او مىتوان نمود
از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : هرگاه ديديد عالمى را كه دنيا را دوست مىدارد ، او را متّهم دانيد بر دين خود ، و دين خود را به او وامگذاريد ، به درستى كه هركه چيزى را دوست مىدارد آن چيز را جمع مىكند و طلب مىنمايد كه محبوب اوست ، گاه باشد كه دين شما را به دنياى خود ضايع كند ، به درستى كه خداوند عالميان وحى فرمود به حضرت داود كه : ميان من و خود واسطه مكن عالمى را كه فريب دنيا خورده باشد ، كه تو را از راه محبّت من برمىگرداند ، به درستى كه ايشان راهزنان بندگان منند كه رو به من دارند ، كمتر چيزى كه نسبت به ايشان مىكنم آن است كه شيرينى و لذّت مناجات خود را از دل ايشان برمىدارم « 1 » .
و حضرت صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت نموده كه : دو صنفند از امّت من كه اگر ايشان صالحند جميع امّت صالحند ، و اگر ايشان فاسدند جميع امّت فاسدند ، پرسيدند يا رسول اللّه كيستند ؟ فرمود : فقيهان و پادشاهان « 2 » .
و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : مىخواهم خبر دهم شما را به كسى كه سزاوار فقيه بودن است ، گفتند : بلى يا امير المؤمنين فرمود : آن كسى است كه مردم را از رحمت الهى نااميد نكند ، و از عذاب الهى ايمن نگرداند ، و به معصيت خدا رخصت ندهد ، و قرآن را ترك نكند براى رغبت به چيزهاى ديگر « 3 » .
هامش
( 1 ) اصول كافى 1 / 46 ح 4 .
( 2 ) خصال شيخ صدوق ص 37 ح 12 .
( 3 ) اصول كافى 1 / 36 ح 3 .