او را و جميع گوشت و پوست او را از استخوانهايش مىكشد ، پس چون مىگريزد از آن مار در نهرى از نهرهاى جهنّم مىافتد كه چهل سال يا چهل قرن در آن نهر فرو مىرود .
و به سند معتبر از حضرت صادق - عليه السلام - منقول است كه حق تعالى هچ كسى را خلق نفرموده است مگر آن كه منزلى در بهشت و منزلى در جهنّم براى او مقرّر فرموده ، پس چون اهل بهشت در بهشت قرار مىگيرند و اهل جهنّم در جهنّم ساكن مىشوند منادى ندا مىكند اهل بهشت را كه نظر كنيد بسوى اهل جهنّم پس مشرف مىشوند و نظر مىكنند بسوى جهنّم و منزلهاى ايشان را در جهنّم به ايشان مىنمايند كه اين منازلى است كه اگر معصيت الهى مىكرديد داخل اين منازل مىشديد ، پس چندان ايشان را فرح و شادى روى دهد كه اگر مرگ در بهشت باشد بميرند از شادى آن كه از چنين عذابى نجات يافتهاند . پس منادى ندا كند اهل جهنّم را كه به جانب بالا نظر كنيد ، چون نظر كنند منازل ايشان را در بهشت و نعمتهايى كه در آنجا مقرّر شده به ايشان بنمايند و بگويند به ايشان كه اگر اطاعت الهى مىكرديد اين منازل را متصرّف مىشديد ، پس ايشان را حالى روى دهد از اندوه كه اگر مرگ باشد بميرند ، پس منازل اهل جهنّم را در بهشت به نيكوكاران دهند ، و منازل اهل بهشت را در جهنّم به بدكاران ، و اين است تفسير اين آيه كه حق تعالى در شأن اهل بهشت مىفرمايد كه ايشانند وارثان كه به ميراث مىبرند بهشت را و در آن مخلّد و پايدار خواهند بود « 60 » .
و به سند معتبر از حضرت صادق - عليه السلام - منقول است كه چون اهل بهشت داخل بهشت شوند و اهل جهنّم به جهنّم در آيند منادى از جانب ربّ العزّه ندا كند كه اى اهل بهشت و اهل جهنّم اگر مرگ به صورتى از صورتها در آيد خواهيد شناخت او را ؟ گويند نه ، پس بياورند مرگ را به صورت گوسفند سياه سفيدى و در ميان بهشت و دوزخ بدارند ، و به ايشان گويند كه ببينيد كه اين مرگ است . پس حق تعالى امر فرمايد كه آن را ذبح نماييد و فرمايد : كه اى اهل بهشت هميشه در بهشت خواهيد بود و شما را مرگ نيست ، و اى اهل جهنّم در جهنّم خواهيد بود و شما را مرگ
هامش
( 60 ) . بحار الانوار 8 / 287 ، ح 19 .