كردهاند ؛ « 1 » چه در « 2 » فارسي « 3 » كلمهاى نيامده كه اولش ذال باشد ، ديگر آن كه تاء دراز را به تاء « 4 » بدل كردهاند تا مجانس كلمات ديگر شود « 5 » .
زَنفيلَجَة : به كسر ، « 6 » زنبيل فارسي معرّب ، كذا في الصراح .
بادرنجبويه « 7 » : معرّب بادرنگبويه « 8 » ، يعنى بالنگو .
فنجكشت : معرّب پنج انگشت ، وآن گياهى است كه آن را ذو خمس أصابع وذو خمس أوراق گويند .
باب الثاء
توث : معرّب توت .
طحمورث : معرّب تهمورث .
كَوث : به فتح ، در قاموس به معنى كفش آمده « 9 » وظاهراً معرّب كوش است ، چون قفش معرّب كفش وكوش افصح است از كفش در فرس ، اما « 10 » بايد كه كوس به سين مهمله معرّب كوش باشد نه به ثاء « 11 » .
كيومرث : معرّب گيومرت « 12 » است به كسر كاف فارسي « 13 » ومعنى تركيبي آن مىشود « 14 » پيشواى « 15 » زمين ؛ چه گيو ، زمين ومرت « 16 » سيد است « 17 » واين كلمه ، سريانى يا يوناني است ولهذا أو را به فارسي كِلْشاه « 18 » گويند ، وصاحب جهانگيرى « 19 » به فتح كاف فارسي وضم ياء آورده وگفته كه : « 20 »
هامش
( 1 ) . م : + / تا مجانس كلمات ديگر شود چون قلة وثبة وكره .
( 2 ) . م : - / چه در .
( 3 ) . م : - / ى .
( 4 ) . م : + / گرد .
( 5 ) . م : - / تا مجانس كلمات ديگر شود .
( 6 ) . أصل : + / معرّب .
( 7 ) . م : بادرنجويه .
( 8 ) . م : بادرنگويه .
( 9 ) . م : آورده .
( 10 ) . أصل : - اما .
( 11 ) . م : + / فتأمل .
( 12 ) . أصل : كيومرت . م : گيومرث .
( 13 ) . أصل : - فارسي .
( 14 ) . م : - / مىشود .
( 15 ) . أصل : - پيشواى .
( 16 ) . م : + / به معنى .
( 17 ) . م : - / است .
( 18 ) . م : گلشاه .
( 19 ) . م : + / گيومرت .
( 20 ) . م : + / آن .