افروزند ودم دم « 1 » نيز گويند .
سُتوقة : به ضم ، معرّب ستو وآن درم ناسره است ؛ يعنى سهته دارد ، دو « 2 » طرفش نقره وميانش چيز ديگر .
جَردقة : به فتح ، معرّب گرده كه به عربى ، رغيف « 3 » گويند .
بوتقة « 4 » : معرّب بوته .
ذوالقة : معرّب زواله وآن گلولهء آرد است كه به هندى پيره گويند .
فرزجة : « 5 » معرّب پرزه .
ميبة : به فتح معرّب مىبه وآن آب انگور وآب به است كه هر دو با هم بجوشانند .
دَستَجَة : به فتح ، « 6 » معرّب دسته كه به عربى حزمه گويند ، كذا في القاموس .
زلِّيَة : بر وزن جنيه ، معرّب زيلو ، زلالى جمع ، وزيلوچه « 7 » تصغير زيلو وعوام زليچه گويند .
رهوجة « 8 » : به فتح ، راهوارى ، فارسي معرّب ، كذا في الصراح .
باجه : معرّب با ، يعنى « 9 » مطلق آش ، كه آن را ابا نيز گويند ، اباجات « 10 » جمع .
قُبّة : به ضم وتشديد باء موحد ، معرّب كبّه وآن - به ضم وتشديد باء - كدو يا شيشهء حجام است كه بر « 11 » محل حجامت نهند تا خون به يكجا فرآهم آيد ، آن گاه بر آن استره زنند « 12 » .
آبه : معرّب آوه وآن شهري است « 13 » نزديك ساوه « 14 » .
ذُرَة : به ضم وتخفيف راء ، معرّب زرت وآن غلهاى است معروف كه به هندى « 15 » جواري گويند وعرب در اين كلمه دو تصرف كردهاند ، يكى آن كه زاء را به ذال بدل
هامش
( 1 ) . م : دم دمه .
( 2 ) . م : و .
( 3 ) . م : برغيف .
( 4 ) . أصل : بوثقه ( رك : دهخدا ) .
( 5 ) . م : + / به ضم .
( 6 ) . أصل : - به فتح .
( 7 ) . م : زيلوجه .
( 8 ) . أصل : راهوجه .
( 9 ) . م : به معنى .
( 10 ) . م : باجات .
( 11 ) . أصل : - بر .
( 12 ) . م : + / چنان كه در جهانگيرى گفته .
( 13 ) . م : + / كه به ساوهء مذكور مىگردد .
( 14 ) . م : - / نزديك ساوه .
( 15 ) . م : - / ى .