طس گويند ، طساس وطسوس جمع .
جُرجانية : به ضم ، معرّب گرگانج كه پايتخت ولايت خوارزم است وتركان آن را « 1 » اورگنج « 2 » گويند .
ضجة « 3 » الميزان وسنجة الميزان : معرّب سنگ ترازو .
بوطة : معرّب بوته كه در آن زر ونقره مىگدازند ، چنانچه از كتاب يواقيت الجواهر مفهوم مىگردد . « 4 »
سبنجونة : به فتح سين وباء وسكون نون « 5 » ، پوستين كبود ، معرّب آسمانگون ، كذا في القاموس وظاهر آن است كه معرّب شبگون باشد .
سُفتجة : به ضم ، معرّب سفته كه به هندى هندوى گويند . « 6 »
طَباهَجة : به فتح طاء « 7 » وهاء ، معرّب تباهه « 8 » ، يعنى كباب كه در عربى « 9 » گوشتِ شرحه شرحه كرده است . وبرشتگى لازم مفهوم آن نيست « 10 » چنانچه مفهوم « 11 » شده ؛ قال في القاموس : الكباب : اللحم المشرح . وقال أيضاً : الطباهجة : اللحم « 12 » المشرح « 13 » معرّب تباهه « 14 » .
طَنفَسة : به فتح طاء وفاء ، معرّب تنبه وآن قالى شطرنجى است . طنافس جمع ، طنانس : فروشندهء آن . « 15 »
سَيابِجة : به فتح سين مهمله وياء مثناة « 16 » تحتانيه وكسر باء موحده ، فوجى « 17 » از
هامش
( 1 ) . م : - / آن را .
( 2 ) . م : اركنج .
( 3 ) . م : صنجه .
( 4 ) . در نسخهء كتابخانهء دائره المعارف اين كلمه به همراه ترجمهء آن نيامده است .
( 5 ) . م : - / نون .
( 6 ) . م : + / وعرب از آن مصدر وفعل اخذ كنند ، يقول سفتح سفتحه به فتح ، يعنى هندوى كرد هندوى كردنى .
( 7 ) . م : تاء .
( 8 ) . م : تباهيه .
( 9 ) . م : + / به معنى .
( 10 ) . أصل : . . . لازم مشهور آنان است .
( 11 ) . م : - مفهوم .
( 12 ) . أصل : - اللحم .
( 13 ) . م : الشرح .
( 14 ) . م : - / تباهه .
( 15 ) . اين كلمه ومعنى آن در نسخهء دائرة المعارف بزرگ اسلامى نيامده است .
( 16 ) . م : - / مثناة .
( 17 ) . م : قومي .