ودر مبسوط گفته كه بعض اماميه به يك سال قائل شده [ است ] . « 1 »
وابن جنيد گفته كه : اقلّ زمان حمل نزد اماميه شش ماه وأكثر آن يك سال است . « 2 » انتهى .
فقير گويد كه : مدّت حمل شخصي از ده ماه ونيم تجاوز كرده بود وحكايت خود را نزد طبيبى نقل مىنمود ، أو گفت : « من پسرى دارم كه تولّد أو بعد از دوازده ماه شده واين به سبب ضعف قواى مربّيه چنين مىباشد » .
ومنصور بن محمّد در كتاب تشريح الأبدان « 3 » نقل كرده كه پيش أبو على ، أكثر زمان حمل زنان ، چهار سال است وأقل ، شش ماه ؛ چنانچه گويد :
به من رسانيد كسى كه اعتماد تمام بر قول أو بود كه فرزندى به وجود آمد بعد از چهار سال كه دندانش رسته بود وگويند شافعي بر اين منوال بوده .
وايضاً نقل كرده كه از زنى بعد از شش روز در حال رقص چيزى جدا شد ودر محل دل ودماغ وجگر وى نقطى چند بود . انتهى .
وشمس الدين دمشقي شافعي در كتاب العدّه از جملهء كتب تحفة النبهاء في اختلافالفقهاء گفته كه :
أكثر مدّة الحمل أربع سنين وسبع عند الزهري وربيعة والليث ، وخمس عند مالك في رواية ، وفي أخرى أربع ، وفي أخرى سبع ، وعند أبي حنيفة والمزني حولان . « 4 » انتهى
وشيخ كلينى رحمه الله در كافى گفته كه : حمل حضرت پيغمبر صلى الله عليه وآله در أيام تشريق بوده نزد ميل ميانه از سه ميلى كه در منى است وتولّد آن مهر سپهر سعادت در أواسط ربيع الأول بوده [ است ] . « 5 »
وبنا بر اين ، نزد شيعه اشكالى بر اين مدّت وارد است كه چون متبادر از ايّام
هامش
( 1 ) . المبسوط ، ج 4 ، ص 324 .
( 2 ) . . مختلف الشيعة ، ج 7 ، ص 318 .
( 3 ) . از منصور بن محمد بن أحمد بن يوسف بن الياس شيرازي ( قرن 8 ق ) .
( 4 ) . ر . ك : روضة الواعظين ، محيي الدين نووى ، ج 6 ، ص 354 ؛ الشرح الكبير ، أبو البركات ، ج 4 ، ص 407 .
( 5 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 439 .