همانا مراد اين است كه مؤمن تا به مكاره دنيوي بر نخورد وتلخى صبر بر آنها را نچشيد ، داخل بهشت نشود ؛ چنانچه هرگاه كسى خواهد كه در مجلس يكى از أعالي أبناء زمان بار يابد ، تا روى پاسبانانِ أو را نبيند وچين جبين ايشان را برخود هموار نكند ، دسترسى به آن عالي شأن نخواهد يافت وپرتو توجّه آن منبع المكان بر ساحت آمالش نخواهد تافت .
وبعد از آن فرمود امام عليه السلام كه : « جهنم احاطه كرده شده است به لذتهاىِ بي بقا وخواهشهاى نفس بي پروا ، پس هر كه داد به نفس شوم ، مرغوب آن را در اين مرز وبوم ، داخل مىشود در آتش دوزخ بعد از گرفتارى به عذاب دوزخ » .
وهم در آن كتاب مروى است از حضرت رسالت مآب صلى الله عليه وآله كه : سيأتي على الناس زمان لا ينال الملك إلّابالقتل والتجبّر ، ولا الغنى إلّابالغصب والبخل ، ولا المحبّة إلا باستخراج الدين واتّباع الهوى ؛ فمن أدرك ذلك الزمان فصبر على الفقر / 39 / وهو يقدر على الغنى ، وصبر على البِغضة وهو يقدر على [ المحبّة ، وصبر على الذلّ وهو يقدر على ] العزّة ، آتاه اللَّه تعالى ثواب خمسين صدّيقاً ممّن صدّق بي . « 1 » يعنى : « زود باشد كه بر مردمان زماني آيد كه ميسَّر نشود پادشاهى مگر به كشتن به غير حق وسركشى از فرمان مالك الملك مطلق ويافت نشود مالدارى وبي نيازى مگر به غصب حق مردمان وبخيلى كردن در حقوق شرعيّهء ايشان وتحصيل نتواند شد دوستى زيردستان مگر به تحصيل مسائل دين به ظنّ وگمان وتابع شدن هواي خواهش أبناء زمان ، پس كسى كه به آن زمان رسد وصبر بر فقر كند وحال آن كه بر تحصيل بي نيازى به وجهي كه مذكور شد توانا باشد وبر دشمنى أهل آن زمان با أو صبر كند بر حالي كه تحصيل دوستى ايشان به دستور مسطور مقدورش باشد وصبر كند بر خوارى ظاهري نزد أهل اين جهان بر حالي كه قادر باشد به وجه مذكور بر تحصيل عزّت نزد ايشان ، مىدهد أو را خداوندِ وسيلهجو ثواب پنجاه مؤمنِ به غايت راستگو از جملهء مؤمنان أصحاب پيغمبر آخر الزمان - عليه وآله صلوات الرحمن - » .
هامش
( 1 ) . الكافي ، ج 2 ، ص 91 ، ح 12 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 146 ، ح 8 وج 71 ، ص 75 ، ح 9 .