نشستن به ايشان نداد . پس ايشان مدّتى ايستادند ، بعد از آن گفتند كه : يا ابن رسول اللَّه ! اين چه جفاى عظيم است / 29 / كه به ما مىرسانى وما را خفيف وخوار مىگردانى بعد از اين همه مانع شدنها ؟ ! آيا چه حرمت وعزّت باقي خواهد ماند بعد از اين براي ما ؟ ! پس فرمود حضرت امام رضا عليه السلام كه : اين آيت را بخوانيد كه :
« وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ »
« 1 » ، ترجمه - واللَّه يعلم - : « هر مصيبتى كه به شما رسيد ، پس آن به سبب چيزى است كه به دستهاى خود كسب كرديد وعفو مىكند حضرت پروردگار از گناههاى شما بسيار » . امام عليه السلام فرمود كه : اقتدا نكردم من در اين كار مگر به جناب حضرت پروردگار وبه رسول خدا وبه على مرتضى وائمهء هدى از جملهء پدران بزرگوار خودم - عليه التحيه والثنا - چه ايشان عتاب كردند بر شما ومن اقتدا كردم به ايشان . گفتند :
براي چه ايشان عتاب كردند وتو عتاب كردى ؟ آن حضرت فرمود : براي اين كه شما دعوى كرديد كه شيعهء اميرالمؤمنينيد ؛ واي بر شما ! جز اين نيست كه شيعهء أو امام حسن وامام حسين وأبو ذر ومقداد وعمّار ومحمّد بن أبي بكر بودند كه در أوامر با أو هيچ مخالفت نورزيدند ومرتكب چيزى از اقسام زواجر ونواهى أو نگرديدند . پس امّا شما كه مىگوييد كه شيعهء اوييد ، در أكثر اعمال خود مخالفت مىورزيد ودر بسيارى از فرايض تقصير مىكنيد وعظيم حقوق برادران خود را سهل مىانگاريد ودر مقامي كه تقيه واجب نيست متحمل تقيه مىشويد ودر جايى كه مىبايد تقيه كرد ترك تقيه مىكنيد . اگر بگوييد كه ما موالى ودوستان اوييم وبا دوستان أو دوستى وبا دشمنان أو دشمنى مىكنيم ، من انكار قول شما نخواهم كرد ؛ امّا مرتبهء تشيّع مرتبهاى است شريفه كه شما ادعاى آن كرديد واگر در آن دعوى به قول وفعل خود صادق نباشيد هلاك مىشويد ، مگر اين كه رحمت الهى تدارك حال شما كند .
گفتند : يا ابن رسول اللَّه ! پس ما از قول خود استغفار وتوبه مىكنيم وبعد از اين - چنانچه مولى وصاحب اختيار ما تعليم نمود به ما - مىگوييم كه ما محبان شما ودوست دوستان شما ودشمن دشمنان شماييم . حضرت امام رضا عليه السلام فرمود كه : مرحباً بكم يا إخواني وأهل ودّي ، ارتفعوا ارتفعوا ارتفعوا . يعنى : « خوش آمديد اى برادران من
هامش
( 1 ) . سورهء شورى ، آيهء 30 .